และมรรคห้า
เฮ่อโยวเดินมาพร้อมกับอวี้เยี่ยนนางกำนัลคนสนิทของเฉินเสียน อวี้เยี่ยนนั้นถือตราประทับอยู่ในมือเฮ่อโยวกระแอ่มก่อนจะกล่าวว่า “ข้าก็เพิ่งจะทราบเรื่องว่าองค์จักรพรรดิต้องการเวลาส่วนตัวสักพัก จึงไม่สามารถเสด็จมาร่วมการเข้าเฝ้ายามเช้า”เหล่าขุนนางต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน“เพราะอะไรกัน?”“นี่คือเรื่องใหญ่ของราชสำนัก จะพูดว่าไม่สนใจก็สนใจแบบนี้ได้อย่างไร?”“ตอนนี้องค์จักรพรรดิอยู่ที่ไหนหรือ? เดี๋ยวข้าจะพยายามไปเกลี้ยกล่อมให้องค์จักรพรรดิเสด็จมาร่วมการเข้าเฝ้ายามเช้า!”เหล่าขุนนางต่างก็เห็นดีเห็นชอบด้วยเฮ่อโยวลูบไล้หน้าผากและกล่าวว่า “ไม่ต้องไปหรอก ถึงไปพวกท่านก็ไม่สามารถเข้าพบองค์จักรพรรดิได้”“หรือว่าองค์จักรพรรดิจะไม่ได้อยู่ในวังหลวง?”“แล้วพระองค์เสด็จไปที่ไหนหรือ?”“ใช่ ในเวลาเช่นนี้จะออกไปนอกวังหลวงโดยพลการได้เช่นไรกัน ต้องเห็นว่าเรื่องอาณาจักรสำคัญที่สุดสิ!”511
“เป็นถึงองค์จักรพรรดิ จะทรงทะนงเย่อหยิ่งมัวเมาหมกมุ่นเรื่องส่วนตัวไม่ได้!”เฮ่อโยวชะงักที่มุมปากแล้วกล่าวว่า “องค์จักรพรรดิเสด็จออกไปรับองค์ชายกลับวังหลวง องค์ชายมีส่วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ หรือพวกท่านคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่เรื่องสำคัญของอาณาจักรหรือ?”ท่านพ่อของเฮ่อโยวสุขภาพร่างกายไม่ค่อยดีนัก ยังคงพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนของเขา ในฐานะที่เขาเป็นอาลักษณ์ขุนนางขั้นสอง และเป็นถึงขุนนางข้างกายเฉินเสียน เรื่องการทำให้ราชสำนักสงบเรียบ
