ยง ตอนนี้ต้าฉู่สงบลงแล้วและชาวปราชากำลังรอความเจริญรุ่งเรือง แต่ปัญหาชายแดนยังไม่ได้รับการแก้ไขแม้ว่าแต่ก่อนที่ชายแดนทางตอนเหนือของต้าฉู่ไม่ได้มีแนวป้องกันและเป่ยเซี่ยไม่ได้ใช้ประโยชน์จากความว่างเปล่านี้ แต่ตอนนี้เป่ยเซี่ยก็ยังไม่ได้มีเจตนาที่จะถอนกำลังออกจากชายแดนเลยแม้แต่น้อยหากสงครามนี้จะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ต้าฉู่ก็อยู่ในภาวะถดถอยแล้ว และผลที่ตามมาก็คาดเดาไม่ได้ในเวลานี้เป่ยเซี่ยได้กล่าวมาว่า หากต้องการให้เป่ยเซี่ยถอนทหารก็ได้จักรพรรดิของเป่ยเซี่ยได้ขอให้ราชครูซูเจ๋อไปที่เป่ยเจียงด้วยตัวเอง เพื่อมาเจรจาต่อรองกับเป่ยเซี่ย509
เฉินเสียนไม่ได้คิดว่าเป่ยเซี่ยจะให้ความช่วยเหลือแก่นางโดยไม่ต้องตอบแทนอะไร เป่ยเซี่ยไม่ได้ถือโอกาสส่งกองกำลังทหารในช่วงที่เกิดความวุ่นวายในเมืองของต้าฉู่ และมันก็เป็นสามัญสำนึกที่พวกเขามีแผนไว้แล้วเป็นธรรมดา แต่ทำไมจึงต้องเป็นซูเจ๋อไปเจรจา? นางต้องการทำบ้าอะไร?ซูเจ๋อกล่าวว่า “ในเมื่อเป่ยเซี่ยบอกชัดเจนแล้วว่าต้องการให้ข้าไป ไม่เป็นไร ข้าจะไปที่นั่น ยังไงก็ตามจะไปรับอาเซี่ยนมาด้วย”เฉินเสียนกล่าวว่า “ให้ท่านไปก็ไป หากว่าพวกเขาวางกับดักและรอให้ท่านไปติดบ่วงด้วยตัวเองล่ะ? ข้าจะส่งทูตอีกคนไปก่อน ท่านไม่ต้องไป”ตอนนี้ต้าฉู่กำลังอ่อนแอ นางจะปล่อยให้ซูเจ๋อไปเสี่ยงอันตรายคนเดียวได้อย่างไร หากมีอะไรไม่ชอบมาพากล นางกลัวว่าเขาไปแล้วจะไม่กลับมาอีกซูเจ๋อถามว่า “ถ้าท่านส่งคน
