แม่ทัพโฮ้วหันหน้าเข้าหาความมืด เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “ข้ารู้เรื่องของท่านกับองค์หญิง หากมองข้ามเรื่องฐานะอันสูงส่งและตํ่าต้อย ข้าถือว่าองค์หญิงเป็นหลานสาวของข้าผู้หนึ่ง ข้าจึงอยากจะถามท่าน ว่าท่านจริงใจกับพระองค์หรือไม่”ซูเจ๋อคิดนิดหนึ่งก่อนจะตอบว่า “จะจริงใจหรือไม่นั้นสำคัญสำหรับแม่ทัพโฮ้วด้วยรึ หากว่าข้าอยากอยู่ร่วมกับพระองค์ คิดดูแล้วคงไม่ได้มีเพียงแค่แม่ทัพโฮ้วที่ไม่เห็นด้วย แต่ในอนาคตจะต้องมีคนอีกนับไม่ถ้วนที่คิดเช่นนั้น เพราะถึงอย่างไรสถานะของเราก็ไม่เท่าเทียมกัน”“สถานะอะไรที่ไม่เท่าเทียม” แม่ทัพโฮ้วจ้องเขม็ง “หากท่านรู้ถึงสถานะที่แตกต่างอยู่แล้ว ท่านก็ไม่ควรก่อเรื่องยุ่งตั้งแต่แรก ในภายภาคหน้าไม่ว่าจะต้องเจออุปสรรคหรือหนทางที่ยากลำบากแค่ไหน ในเมื่อท่านมีความสามารถในการก่อความยุ่งยากขึ้น ท่านก็ต้องแบกรับมันให้ได้ เข้าใจหรือไม่”ซูเจ๋อมึนงงเล็กน้อยแม่ทัพโฮ้วดึงดาบออกจากฝักเล็กน้อยจนเผยให้เห็นแสงสะท้อนของคมดาบส่วนที่โผล่ออกมา เขากล่าวว่า “ในภายภาคหน้าท่านไม่เพียงแต่ต้องช่วยพระองค์ปกครองอาณาจักรอย่างสุดความสามารถ แต่ท่านยังห้ามทำผิดต่อพระองค์ มิเช่นนั้น ดาบในมือของข้าจะไม่ละเว้นท่าน”หลังจากชะงักไปนิดหนึ่ง ซูเจ๋อจึงตอบแม่ทัพโฮ้วอย่างเคารพในฐานะผู้ที่อ่อนอาวุโสกว่า “ขอรับ”451
แม่ทัพโฮ้วถอนหายใจครั้งหนึ่งและกล่าวอีกว่า “เพียงแต่ถึงอย่างไรท่านก็เป็นราชครูขององค์หญิง ซึ่งเ
