ต่วันนี้ที่ตื่นขึ้นมาเสื้อผ้าก็ยังอยู่ครบปกติดี ร่างกายก็ไม่ได้รู้สึกผิดปกติแต่อย่างใด ท่านแน่ใจหรือว่าท่านไม่ได้โกหกข้า?”ซูเจ๋อกล่าว “ก็แน่นอนล่ะ ข้าจะยอมให้คนขี้เมาสำเร็จได้อย่างไรกัน”เฉินเสียนที่กำลังทุกข์ใจกับการดื่มเหล้าของเธอ เธอบังเอิญเห็นดวงตาใสเปล่งประกายและรอยยิ้มของซูเจ๋อ และตกใจชะงักอยู่ชั่วขณะ และกล่าวว่า “ซูเจ๋อท่านกำลังแกล้งข้าหรือเปล่า?”ซูเจ๋อสีหน้าเคร่งขรึม “ใช่หรือ?”“เมื่อกี้ข้ายังเห็นท่านยิ้มอยู่เลย” เฉินเสียนเหล่มองซูเจ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเขาก็หัวเราะออกมา แววตาของเขานุ่มนวลขึ้นและกล่าวว่า “เมื่อกี้ท่านคงดูผิดน่ะ ต้องเป็นแบบตอนนี้ถึงจะเรียกว่ายิ้ม””โอ๊ย ท่านแกล้งข้าจริง ๆ ด้วย!” เฉินเสียนรู้สึกตัวและใบหน้าของเธอร้อนผ่าวและในวินาทีต่อมาเธอก็โน้มเข้าใส่ซูเจ๋อซูเจ๋อไม่ได้หลบ และเฉินเสียนโน้มตัวเข้ามาเต็มอกของเขา และล้มลงที่ระเบียงเฉินเสียนปกป้องเขา รีบยกมือขึ้นไปรองศีรษะเขาเพื่อไม่ให้กระแทกพื้น422
สมองของเฉินเสียนยังไม่ทำงานดีมากนักภายหลังการดื่มเหล้า ทันใดนั้นก็สบตากับซูเจ๋อในระยะที่ใกล้ชิดขนาดนี้ ในขณะที่เธอยังไม่ตอบสนอง หัวใจของเธอก็เต้นเร็วและแรงขึ้นผ่านไปครู่หนึ่ง ซูเจ๋อยิ้มที่มุมปาก และเอามือไปลูบริมฝีปากของเฉินเสียนดวงตาของเขาดูลึกและเขากล่าวพึมพำ “เสียงฝีเท้าจากข้างนอกใกล้เข้ามาแล้วหากยังไม่รีบลุกขึ้น ท่านอาจจะถูกจับได้นะ หากท่านยังอยากกระโดดใส่ข้าอี
