ัวเองเฉินเสียนถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ท่านตั้งใจจะเบี่ยงเบนความสนใจของข้า？”“ไม่เช่นนั้นท่านจะยอมปล่อยมือหรือ”“ท่านมันเจ้าเล่ห์นัก”จะทำอย่างไรได้ในเมื่อซูเจ๋อเดินเข้าไปในห้อง เฉินเสียนจึงเดินตามมาด้านหลังเธอพูดขึ้นอย่างขาดความมั่นใจว่า “ข้าจะไปอาบนํ้าแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรพรุ่งค่อยคุยกันก็ได้？”ซูเจ๋อเดินขยับเข้าไปใกล้ทำให้เธอเดินถอยหลังไปติดกำแพง ความสูงปกคลุมร่างของเธอไว้ แฝงไปด้วยอารมณ์ที่กดขี่ข่มเหง เขาโน้มตัวลงแล้วใช้ข้อศอกดันไว้ที่กำแพง จ้องมองเธอแล้วพูดว่า “วันนี้ต้องกินข้าว ท่านจะรอให้ถึงพรุ่งนี้แล้วค่อยกินหรือ？”เฉินเสียนโต้ตอบกลับอย่างแข็งทื่อว่า“ท่านชอบเถียงข้างๆคูๆ จะเอาของกินมาเปรียบเทียบกับเรื่องงานได้อย่างไร เรื่องสามารถเก็บไว้วันพรุ่งนี้ก็ได้ ส่วนเรื่องอาหารนั้นถ้ารอให้ถึงวันพรุ่งนี้ก็คงจะเสียก่อนแล้วกระมัง”เฉินเสียนยื่นมือไปผลักเขา ไม่เพียงแต่ผลักไม่ไปเขากลับขยับเข้ามาใกล้ทีละนิดทีละนิด ได้ยินเสียงซูเจ๋อพูดว่า “จริงๆแล้วใครกันแน่ที่ชอบเถียงข้างๆคูๆ โชคดีที่ท่านยังรู้ว่าข้ามาหาเพราะเรื่องอะไร ท่านลองเปลี่ยนเรื่องพูดไปเรื่อยเปื่อยอีกสิ”ความร้อนปะทะเข้าที่ใบหน้าเฉินเสียน เธอจึงพูดอย่างเงียบๆว่า “เดี๋ยวนํ้าในถังนํ้าจะเย็นหมดแล้ว……”390
“ข้าสั่งให้เหลียนชิงโจวนำนํ้าต้มเดือดมาให้ ตอนนี้ท่านจะกระโดดลงไปอาบหรือ？”“……”เฉินเสียนหันไปมองที่ถังนํ้า ขณะนี้นํ้านั้นยังมีไอร้อนขึ้นมาอย่างต
