ัญที่สุดในทรวงอกของเขาได้ ดังนั้นยิ่งนานเข้าเขาก็ไม่สามารถปล่อยเธอจากไปได้377
แต่เขาก็ต้องปล่อยมือเธอไปอย่างเหมาสม ในภายหน้าเธอก็ต้องเผชิญกับการอยู่คนเดียวให้ได้ เธอต้องพึ่งพาตัวเองที่จะทำให้ปราชาชนนั้นมีจิตใจที่เคารพนับถือเธอได้ด้วยตัวเองซูเจ๋อเชื่อมั่นว่าเธอจะทำได้ เขาเพียงแค่รู้สึกไม่อยากไป และไม่วางใจเฉินเสียนมองซูเจ๋อเดินหายเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว เธอจึงหันหลังกลับเดินไปทางกองไฟของค่าย ยกมือขึ้นไปดึงเส้นผมออกมาเส้นหนึ่งเอาไว้ในมือ ชำเลืองมองเส้นผมที่ปลิวไปตามสายลม มองไปกระโจมที่ทอดยาวต่อกันของค่ายทหารแล้วเอ่ยออกมาเบาๆว่า “ลมคืนนี้คงจะพัดจากทิศตะวันตกเฉียงใต้สินะ”เหล่าทหารใหม่ที่กำลังวุ่นวายยังไม่ได้มีการถูกห้ามปรามแต่อย่างใด ก็มองเห็นค่ายทหารทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เกิดเปลวไฟขึ้นมาในตอนแรกสถานการณ์เพลิงไหม้ไม่ได้ลุกลามไปมาก แต่เมื่อลมกลางคืนได้พัดเข้ามานั้น ไฟด้านบนของกระโจมหลังหนึ่งก็ลุกไปติดกับกระโจมอีกหลังหนึ่งไม่นานเพลิงไฟก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นมีทหารใหม่คนหนึ่งพูดออกมาอย่างกล้าหาญว่า“ทุกคนรีบหนีไป ใครจะชนะหรือแพ้มันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา！ กองทัพที่ไม่มีความชอบธรรมเช่นนี้ มีเพียงแต่จะสั่งให้พวกเราปราชาชนไปตายกันหมด สู้พวกเรายอมพ่ายแพ้เสียตอนนี้ดีกว่า！เช่นนี้ไม่ได้คำนึงถึงชีวิตของพวกเราต้าฉู่ พวกเราคงตายกันนานแล้ว ”มีทหารนายหนึ่งยกมือขึ้นและส่งเสียงร้องดีใจ ทหารใหม่จำนวนมากต่างก็มีปฏ
