เป็นตัวถ่วงของซูเจ๋อได้อย่างไร เฉินเสียนรู้ว่าการที่จะทำอะไรนั้นต้องนึกถึงความสำคัญไว้ก่อนเสมอ เรื่องนี้ซูเจ๋อสามารถ376
จัดการคนเดียวได้ ถ้าเธอตามไปด้วยมันก็จะเป็นส่วนเกิน เธอรู้ว่าซูเจ๋อนั้นไม่วางใจให้เธออยู่ในที่ที่ชุลมุนวุ่ยวายเช่นนี้ ถ้าเกิดถูกจับได้ขึ้นมา เขาคนเดียวก็สามารถที่จะหนีไปได้ง่ายกว่าที่จะพาเธอหนีไปด้วยกันในกรณีที่ถ้าทั้งสองคนถูกจับได้และถูกรุมโจมตีไว้ ต้องกลายเป็นจุดเป้าหมายของทุกคนอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นพวกเขาต้องถูกกำหนดว่าเป็นใส้ศึกอย่างไม่ต้องสงสัย และเป็นไปได้ที่จะเบี่ยงเบนความขัดแย้งระหว่างทหารเก่าและทหารใหม่ ทำให้พวกเขาเปลี่ยนเป้าหมายมาที่เธอและซูเจ๋อได้ซูเจ๋อมองใบหน้าของเฉินเสียนภายใต้แสงไฟที่ส่องสว่างเข้ามาที่ดวงตาของเขา อย่างลึกซึ้งและไร้ขอบเขตเฉินเสียนหันหน้าไปถามเขาว่า “ทำไมยังไม่ไปอีก？ท่านคิดว่าเรื่องแค่นี้ข้าจะรับมือไม่ไหวรึ？”ซูเจ๋อถอนหายใจตํ่า แล้วพูดว่า“ทั้งๆที่ข้ารู้ว่าท่านมีประสบการณ์มากมาย แต่ข้ากลับยิ่งไม่วางใจที่จะปล่อยมือไปจากท่าน”เฉินเสียนฝืนยิ้ม สีหน้าดูอ่อนโยนแล้วเอ่ยว่า “ท่านอาจารย์ซู ท่านต้องเชื่อมั่นในตัวข้า”เธอเรียกซูเจ๋อว่า “ท่านอาจารย์ซู”จนในที่สุดเขาก็พูดออกมาอย่างจำใจว่า“ถ้าเช่นนั้นท่านก็ต้องอยู่ในกระโจมนั่นเพื่อรอข้า อย่าเดินออกไหนไกล แล้วข้าจะรีบกลับมา”เป็นเพราะในใจของเขานั้นเกิดความผูกมัด วันแล้ววันเล่าก็เขาก็ถูกครอบครองส่วนที่สำค
