ตามความเป็นจริงการที่เดินทางมากับกองกำลังทหารไปทางใต้นั้นเป็นหนทางที่ได้เปรียบที่สุด เฉินเสียนบอกว่านั่นไม่ใช่การเสื่อมเสียเกียรติ แต่ก็มีข้อเสียอย่างคือการอยู่ในค่ายทหารนั้นมันไม่สะดวกและลำบาก แล้วก็เสียเวลาอย่างมากเมื่อถึงช่วงเวลากลางคืนก็ตั้งกระโจมกองทหาร ทหารที่อยู่ชั้นล่างสุดก็ถูกจะแบ่งออกเป็นกลุ่มเล็กๆแล้วให้นอนเบียดในอยู่ในกระโจมภายในกระโจมนั้นมีเตียงอยู่สามเตียง ทหารใหม่ที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันก็จะนอนอยู่บนเตียงสองเตียงนั้น เฉินเสียนได้นอนเตียงเดียวกับซูเจ๋อในหุบเขานั้นเงียบสงัดมาก ภายนอกได้ยินแต่เสียงร้องของแมลง เสียงกองไฟที่จุดอยู่ในค่าย แล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารที่เดินลาดตระเวนหลังจากการเดินทางในช่วงกลางวัน เหล่าทหารนั้นต่างก็ไม่ได้มีพฤติกรรมที่น่ากลัวแต่อย่างใด เมื่อร่างกายได้สัมผัสกับเตียงไม้ก็มีเสียงกรนดังไปทั่วทิศเฉินเสียนนอนตะแคงข้างหันไปหาซูเจ๋อ เสียงกรนดังเหล่านั้นทำให้เธอนอนไม่หลับ เธอจึงนอนพิงอยู่ในอ้อมกอดของซูเจ๋ออย่างไม่สนใจอะไร ใช้นิ้วลูบไล้ไปตามเสื้อผ้าของเขาซูเจ๋อกระซิบที่ข้างหูของเธอว่า “เหนื่อยหรือไม่？”เฉินเสียนเม้มปากยิ้ม แล้วตอบว่า “อย่างอื่นก็ไม่เป็นไร มีแค่รู้สึกเมื่อยที่เท้านิดหน่อย รอพรุ่งนี้ก็คงจะหาย ”362
แต่ก่อนเฉินเสียนเคยเดินทางเท้าไกลขนาดนี้ที่ไหนกัน ยิ่งเดินด้วยรองเท้าของทหารที่ทั้งบางและทั้งแข็ง การเดินทางนั้นก็ยิ่งลำบากมาก ตอนนี้เธอ
