่ฝ่าเท้าอย่างมากแต่เธอกลับรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเฉินเสียนพ่นลมหายใจออกมาอยู่ไม่กี่ทีซูเจ๋อถามเสียงสูงว่า“สบายหรือไม่？ไม่อยากให้ข้าแตะต้องไม่ใช่หรือ”เฉินเสียนกัดฟันตอบว่า “คำพูดสองแง่สองง่ามของเจ้า มันจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่าย”ซูเจ๋อพูด“ท่านไม่พูดเตือนข้าก็ไม่ได้คิดอะไร แต่กลับมันทำให้คนสามารถจินตนาการไปได้ไกล ”เวลาพูดที่ซูเจ๋อพูดอะไรที่ลามกเช่นนี้เขาก็จะจริงจังขึ้นมาทันที เฉินเสียนตระหนักได้ว่าถ้าคิดจะเถียงกับเขาต่อไปก็คงไม่มีทางจะชนะเขาแน่นอน ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อซูเจ๋อกำลังนวดเท้าให้เฉินเสียนอีกข้างหนึ่งอยู่ เวลานั้นก็มีทหารคนหนึ่งก็ลุกขึ้นมาเพราะปวดปัสสาวะกลางคืนกะทันหัน จึงลุกขึ้นมาจากที่นอนอย่างงุนงงเขาขยี้ตาภายใต้แสงไฟจากกองไฟค่ายที่จุดอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นว่าอีกฝั่งมีทหารสองคนที่ตกดึกแล้วยังไม่นอน และกำลังนั่งอยู่บนเตียงทำให้คนตกใจ หนึ่งในนั้นเหมือนกับกำลังจับไปที่เท้าของอีกคน มองแล้วมันรู้สึกแปลกแล้วยังดูสนิทสนมกันอย่างบอกไม่ถูก“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน？”เขาถามซูเจ๋อหยุดการกระทำอยู่ครู่หนึ่ง เฉินเสียนตกใจจึงรีบดึงเท้ากลับ เพียงแต่เขากลับดึงเท้าเธอเอาไว้ในมือไม่ให้เธอดึงกลับไป364
ซูเจ๋อตอบกลับไปอย่างเบาๆว่า “เมื่อตอนกลางวันเท้าของน้องชายข้าได้รับบาดเจ็บ ข้ากำลังจัดการตุ่มพุพองให้อยู่”แม้แต่ศรีษะเขาก็ไม่เงยขึ้นมอง แล้วพูดนํ้าเสียงที่เรียบเฉยว่า“เกิดอะไร
