ข้าไม่สงบจิตสงบใจ ท่านยังจะสามารถลงจากเตียงได้หรือ? ”อัตราการเต้นของเขาทำให้เฉินเสียนสั่นไหวจนในสมองอื้ออึงมึนงงซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้ามิได้เฉยชาอย่างที่ท่านคิดหรอก หากท่านมิได้ฟังด้วยตัวเองท่านก็มิอาจรู้ได้ว่าภายในใจของข้านั้นมีคลื่นพัดซัดโหมกระหนํ่าอย่างไร ตอนที่ท่านเข้าใกล้ข้า ข้าก็มีความรู้สึกประหม่าตื่นเต้นเช่นกัน หัวใจของข้าก็เต้นระรัวเพราะฉะนั้นประสบการณ์ที่ท่านมีนั้น ข้าก็มีมันเหมือนกับท่านมี”เฉินเสียนกอดที่เอวของเขาไว้แน่น มุดศีรษะอยู่ที่ชุดของเขา ยิ้มที่มุมปากแล้วกล่าวอย่างกลัดกลุ้มใจว่า “รู้สึกได้ว่าเราทั้งสองคนนั้น คล้ายดั่งคนโง่เขลาเลย”นอกเหนือจากตัวพวกเขาทั้งสองคนแล้ว เรื่องความรู้สึกในโลกนี้ล้วนว่างเปล่าแต่ความรู้สึกที่รักคนผู้หนึ่งเป็นเช่นนี้ ข้ารักท่าน แน่นอนว่าก็ปรารถนาให้ท่านรักข้าด้วย เวลามีความสุขโมโหเศร้าสลดใจของข้าล้วนมีท่านเป็นส่วนเกี่ยวข้องและข้าก็ปรารถนาว่ามีความสุขโมโหเศร้าสลดใจของท่านล้วนจะมีข้าเป็นส่วนเกี่ยวข้องด้วยเช่นกันแขกที่มาบนเรือเมื่อคืนนี้ จนถึงตอนสุดท้ายล้วนไม่มีผู้ที่รอดชีวิตมาได้เลยแม้แต่เรือก็ถูกไฟเผาไหม้จนเหลือไว้เพียงซากสีดำขลับ ลอยแตกกระจายอยู่บริเวณใกล้คลองเรียบแม่นํ้าหยางชุนพอถึงวันนี้ เหล่าอาณาปราชาราษฎร์ล้วนรู้เรื่องนี้โดยทั่วกัน แต่ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าไฟที่แผดเผาไหม้ผู้คนจำนวนมากนี้ แท้ที่จริงแล้วสาเหตุเกิดจากอะไร339
แขกบนเรือไม่น้อยเป็นล
