ูที่นอน กล่าวเสียงครวญครางสั่นระริกว่า “นี่ ท่านไม่ใช่พูดว่าพรุ่งนี้ยังต้องคิดหาวิธีการออกจากเมืองหรือ……..”“ยังไม่ถึงสองชั่วโมงเลย ท่านก็รับไม่ไหวแล้วหรือ?”“……..”อยู่บนเตียงของเขา เฉินเสียนยิ่งมีความรู้สึกไวมาก ยังไม่ถึงสองชั่วโมง แต่ทว่าเธอใจลอยเคว้ง อ่อนกำลังลงอยู่หลายครั้งมากนับว่าซูเจ๋อยังมีความพอดี ไม่ได้ทำแล้วทำเล่าจนถึงฟ้าสาง เฉินเสียนนอนเหนื่อย และยังมีพักผ่อนประมานสี่ถึงหกชั่วโมงเธอเหนื่อยจนนิ้วหัวแม่มือยังขี้เกียจที่จะขยับ ซูเจ๋อคว้าที่ตัวของเธอเพื่อให้เธอนอนอยู่อย่างสงบในอ้อมกอดของเขาอบอุ่นเป็นอย่างมาก เฉินเสียนโอบรอบต้นคอของเขา หาท่าทางที่ทำให้หลับสบาย เธอเอียงศีรษะลงข้างคอของเขาแล้วผล็อยหลับไปรอวันต่อมาหลังจากที่ฟ้าสาง ซูเจ๋อต้มนํ้าร้อนให้เฉินเสียนชำระล้างร่างกายเขาวางผ้าขนหนูสีขาวลงไปในนํ้า นิ้วเรียวยาวขาวสะอาดของเขาบิดที่ผ้าขนหนู อีกด้านก็กล่าวด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบาว่า “เมื่อคืนนี้ดึกมากแล้ว333
เห็นว่าท่านเหนื่อยและก็ไม่ได้อาบนํ้าชำระร่างกายด้วย ในเรือนไม่มีถังนํ้าเพราะฉะนั้นเลยต้องใช้สิ่งนี้ชำระล้างไปก่อนชั่วคราวนะ”ในเรือนของซูเจ๋อไม่มีผู้หญิง พวกเขาที่เป็นชายเวลาอาบนํ้าเลยไม่ได้ยุ่งยาก ล้วนไปที่ห้องนํ้าอาบและล้างชำระ เพราะฉะนั้นเลยไม่มีถังนํ้าที่แช่ชำระร่างกายแบบนั้นผ้าเช็ดขนหนูที่บิดเรียบร้อยแล้วแผ่กระจายไอความร้อนอยู่บนมือของเขา เขากำลังเอื้อมมือเข้าไปภายในผ้าห่ม ก
