็ได้ถูกเฉินเสียนสกัดรั้งไว้เฉินเสียนเงียบไม่ปริปาก สักพักหนึ่งได้กล่าวขึ้นว่าว่า “ข้าทำเอง”ซูเจ๋อชำเลืองมองที่กกหูของเธอ หรี่เปลือกตาให้แคบลง ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ได้ ท่านทำเอง”เฉินเสียนแย่งชิงผ้าขนหนูมา และเช็ดตัวเองลวกๆซูเจ๋อนั่งอยู่ข้างเตียง กล่าวด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบาว่า “ท่านนุ่มนวลหน่อยเถิด”“……….”เฉินเสียนจ้องเขม็งใส่เขาอย่างแรง กล่าวว่า “ไม่ได้ทำหยาบคายกับท่านเลย ท่านเจ็บปวดใจทำไมกันเล่า”“ถึงอย่างไรก็เป็นข้าที่ทำให้กลายเป็นเช่นนี้ ท่านกำลังนำความผิดของข้ามาลงโทษตัวท่านเอง มิใช่ไม่คุ้มค่าหรืออย่างไร เอาอย่างนี้ไหม ให้ข้าเป็นคนทำ?”“ไม่ต้อง！”ซูเจ๋อกล่าวอย่างสุภาพว่า “หากมิต้องการให้ข้าทำ เช่นนั้นท่านก็เบาๆหน่อยนะ”334
เฉินเสียนงอขาทั้งสองข้าง ใบหน้าร้อนผ่าว การกระทำก็เบาลงแล้วไม่น้อยเลย ใจกลางความสาวของเธอยังมีความเหนียวข้นอยู่บ้าง พอสัมผัสโดนก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บแสบ ร่างกายยังคงอ่อนเพลีย เจ็บแปลบไปทั้งเนื้อทั้งตัว แต่อาจจะเป็นเพราะประสบมาถึงสองครั้ง เลยสามารถปรับตัวให้แข็งแกร่งได้ และก็ไม่ได้เหนื่อยมากมายอย่างเมื่อก่อนแล้ว“เอาผ้าขนหนูมาให้ข้า”ซูเจ๋อกล่าวเฉินเสียนยื่นผ้าขนหนูออกมาจากผ้าห่มให้กับเขาเงียบๆ จากนั้นมองเขาที่นำมันวางลงในนํ้าร้อน ซักมันอย่างไม่รีบร้อน และได้ส่งมาบนมือเธอทั้งที่มีความอุ่นอยู่เช่นนั้นเธอเลยเช็ดซํ้าไปซํ้ามาสองครั้ง ความรู้สึกที่เหนียวเหนอะหนะก็ได้หายไป เฉินเ
