ปและกล่าวกับเขาว่า “ขับเรือออกไป”ผู้ดูแลหันหลังกลับไปเพื่อบอกต่อว่าให้เตรียมตัวเมื่อเข้ามาในห้อง จะเป็นห้องที่มีโต๊ะ เก้าอี้ และชุดนํ้าชา และกระถางธูปบนโต๊ะก็ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ข้างหลังม่านเป็นที่ฉากกั้น และหลังฉากกั้นคือเตียงสำหรับพักผ่อนที่นี่ถูกจัดแต่งอย่างเรียบง่าย ตามเอกลักษณ์ของซูเจ๋อ ทำให้เฉินเสียนนึกถึงห้องในเรือนของเขา ถึงแม้จะดูเงียบเหงาไปหน่อย แต่ก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจที่ได้อยู่ที่นี่ชุดของซูเจ๋อที่เปื้อนเลือดนั้น โชคดีที่เป็นสีดำทำให้ไม่เป็นที่สังเกต บนเรือนร่างมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ เขาเดินไปที่ฉากกั้น และถอดชุดสีดำนั้นเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่สะอาดตาท่าทางที่กำลังเปลี่ยนชุดอยู่นั้นดูธรรมชาติและไม่ได้เกร็งอะไร หลังจากที่หันกลับมา ก็เห็นว่าเฉินเสียนมองเขาอยู่อย่างไม่ละสายตา ซูเจ๋อยิ้มพลางจัดแต่งปกคือเสื้อให้เรียบร้อย และกล่าวว่า “ไม่เจอกันนาน หากท่านชอบ ข้าจะถอดอีกครั้งและค่อย ๆ ใส่ให้ท่านดู”ตั้งแต่ที่เขายื่นมือมารับเธอออกมาจากบนรถม้า ต่อให้ปิดบังใบหน้าไว้ เฉินเสียนแค่มองก็รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นเขา ทั้งสองคนวิ่งมาจนถึงบนเรือ กลับไม่ได้พูดคุยกันแม้แต่คำเดียวแต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ ซูเจ๋อดูดีมากเมื่อเขาฆ่าคนด้วยดาบ และดูดีขึ้นมากเมื่อเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าในตอนนี้เฉินเสียนเหมือนกำลังลอยอยู่ในอากาศ เป็นความรู้สึกที่เหมือนกับความฝัน308
เธอหนีออกมาแบบนี้ และได้มาอยู่กับซูเจ๋อ ต่อไปนี้ก็จะไม่
