ถูกคุกคามอีกต่อไปในอนาคตจนถึงตอนนี้ เฉินเสียนแทบไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆยังไม่ทันที่จะพูดอะไร เท้าก็หยุดชะงักลง เฉินเสียนเอนตัวไปข้างหน้าเงาสีดำปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ และเธอก็ขยับไปข้างหน้าพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของซูเจ๋อ หัวใจของเธอเต้นแรงมากซูเจ๋อกล่าวกับเธอ “เรือออกเดินทางแล้ว”เฉินเสียนรู้สึกได้ เรือกำลังเคลื่อนที่แต่ว่าการได้อยู่ในอ้อมแขนนี้ ยากที่จะปล่อยมือออกมา เธอไปโดนเอวของเขาและจับไปที่ไหล่ของเขา และลูบไล้ไปที่ใบหน้าของเขา และรู้สึกได้ว่านี่คือเรื่องจริง และกล่าวว่า “ข้าออกมาแล้ว? ต่อไปก็ไม่ต้องแยกกับท่านแล้ว?”ซูเจ๋อก้มศีรษะลงกดลงไปที่หน้าผากของเธอเบา ๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม“อาจจะเป็นเช่นนั้น”เฉินเสียนหลับตาลงและยิ้มอย่างมีความสุข “รู้สึกว่ามันง่ายเกินไปหน่อยไหม?”“ท่านชอบอะไรที่น่าตื่นเต้นกว่านี้ไหม?” ซูเจ๋อถามขณะที่ค่อย ๆ สะกิดปลายจมูกของเธอและเข้าใกล้เธอเล็กน้อยดวงตาที่คมลึกของเขา ลึกราวกับท้องฟ้ายามคํ่าคืนที่กว้างใหญ่ ลึกราวกับแม่นํ้า สามารถทำให้เฉินเสียนดื่มดํ่าซูเจ๋อจูบลงไป ไม่ว่าเขาจะใกล้เธอกี่ครั้ง ลมหายใจของเขาก็ทำให้เฉินเสียนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง จูบเบา ๆ ราวกับแมลงปอ ครู่หนึ่งก็ปล่อยออก309
ซูเจ๋อใช้เสียงสำหรับได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น และกระซิบกับเธอเบา ๆ“คิดถึงข้าไหม?”หัวใจของเฉินเสียนสั่น และทันทีที่เธออ้าปากตอบ ซูเจ๋อก็จูบเธออีกครั้ง ยังคงเป็นจูบเบา ๆ นุ่มนวลน่าหลงใหล ทำ
