ให้หัวใจของเฉินเสียนหวั่นไหวเฉินเสียนเอามือไปจับที่หน้าอกของเขา หายใจเข้าออกไม่ทั่วท้อง และรู้สึกยุ่งเหยิง และเพื่อจะเอาชนะเขา เธอพึมพำเบา ๆ ว่า “แล้วท่านล่ะ คิดถึงข้าบ้างไหมสามีของข้า?”“ข้าจะบอกท่านตอนนี้เลยว่าข้าคิดถึงท่านหรือเปล่า” พูดจบซูเจ๋อเอามือไปจับผมของเธอ จับศีรษะของเธอไว้ และจูบเธออย่างตื้นเขินหลายครั้ง ซํ้าแล้วซํ้าเล่ายิ่งกดก็ยิ่งจมลึกและลึกลงไปอีก เร่าร้อนและมึนเมาเฉินเสียนตาปรือ มือทั้งสองข้างจับไหล่เขาไว้แน่น เขย่งปลายเท้าของเธอ และตอบสนองเขาตามความเรียกร้องของหัวใจซูเจ๋อแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปให้ได้ ต่อให้ต้องจูบเธออย่างนี้ไปจนเช้า เขาก็ไม่รู้สึกเบื่อหรือเหนื่อยเรือแล่นไปอย่างราบรื่นในแม่นํ้าหยางชุน และเสียงของผู้มาท่องเที่ยวบนดาดฟ้าก็ดูมีความสุขมากภายใต้เสียงที่ดังขึ้น เฉินเสียนปล่อยใจตัวเองให้เพลิดเพลินกับความสุขที่อยู่ตรงหน้าเธอเอาแขนโอบรอบคอของซูเจ๋อ คิ้วและตาของเธอเป็นสีแดง เธอกล่าวด้วยเสียงที่แหบ “ซูเจ๋อ ข้ามีความสุขเหลือเกิน”310
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาที่หน้าต่าง และมีลมเล็ดลอดเข้ามาเล็กน้อยทางช่องหน้าต่าง ทำให้ได้กลิ่นที่ชัดเจนซูเจ๋อกอดเฉินเสียนไว้ในอ้อมกอดของเขา และกัดเบา ๆ ลงบนใบหูสีแดงของเธอ และกล่าวว่า “ดูเหมือนจะประมาทไปไม่ได้”ลมหายใจที่พัวพันของทั้งสองคนลอยอยู่ในห้องเป็นเวลานาน มือของเฉินเสียนบิดไปที่กระเป๋าเสื้อของซูเจ๋อ ค่อย ๆ ลูบไล้ปลายนิ้วมือบนหน้าอกข
