พูดกับตัวเองว่า “อ๊ะ เอาของแต่งเรือนหอออกไปหมดแล้วเหรอ จอกสุรานั่นล่ะ อย่าให้ใครดื่มสุ่มสี่สุ่มห้านะ เดี๋ยวจะเกิดเรื่อง”เฉินเสียนหรี่ตาจ้องมองเฮ่อโยว “เฮ่อโยว ที่เจ้าพูดหมายความว่าอย่างไร”เฮ่อโยวชะงักงันเมื่อสบตากับเฉินเสียน เขาสะบัดชายเสื้อและแสร้งทำเป็นลุกขึ้นอย่างสุขุม จากนั้นจึงหันหลังเตรียมจะเดินออกไป “โอ้ จริงด้วย อยู่ๆ ข้าก็นึกขึ้นมาได้ว่าข้ายังมีงานราชการที่ยังทำไม่แล้วเสร็จ”เฉินเสียนตะโกนเสียงดังจากในห้อง “อวี้เยี่ยน! มีดที่เจ้าซ่อนไว้อยู่ไหน เอาออกมาให้ข้า ข้าจะฟันเจ้าบ้านี่!”ไม่แน่ว่ายาที่อยู่ในสุรานั่นอาจจะไม่ใช่ฝีมือของแม่สื่อ แต่เป็นฝีมือของเฮ่อโยว! แน่นอนว่าเขาไม่ใช่พวกกวนโอ๊ยระดับธรรมดาๆ!ปกติแม่สื่อจะไม่ค่อยกล้าทำเรื่องนี้โดยพลการ แต่จะถามความเห็นของคู่บ่าวสาวก่อนจึงจะตัดสินใจว่าจะใส่ยาลงไปในสุราหรือไม่ปรากฏว่าตอนที่แม่สื่อมาจัดเรือนหอก่อนงานมงคลสมรส นางถามเฮ่อโยวเป็นพิเศษว่าอยากให้เพิ่มสิ่งอื่นลงไปในจอกสุราหรือไม่เฮ่อโยวคิดว่าอย่างไรเขาก็ไม่ใช่คนที่ต้องดื่ม จึงตอบไปว่า “ใส่ๆ ไปเลย”การได้วางกับดักซูเจ๋อกับเฉินเสียนในคืนวันวิวาห์เช่นนี้ถือเป็นความสำเร็จสูงสุดเช้าวันนั้นในเรือนจึงเกิดเสียงอึกทึกจนหมาไก่หนีกระเจิดกระเจิง ส่วนทหารอารักขาที่เฝ้าเรือนอยู่ต่างก็พากันคิดว่าองค์หญิงจิ้งเสียนคงจะเป็นบ้าขึ้นมาอีก292
เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน อาหารก็ถูกจัดเตรียมไว้ในห้องเรียบร้อ
