ี่ยนดีใจจนแทบบ้า นางกล่าวว่า “องค์หญิงแจ่มใสดีแล้วหรือเพคะ”เฉินเสียนยิ้มน้อยๆ และตอบว่า “อา หลังจากหลับไปหนึ่งตื่นก็ค่อยแจ่มใสขึ้น”อวี้เยี่ยนกล่าวว่า “ใต้เท้าซูมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ คิดไม่ถึงว่าแค่นอนหลับก็รักษาอาการป่วยได้!”เฉินเสียน “…..”อวี้เยี่ยนยังไม่รู้เรื่องเจ้าน่องน้อย ตอนที่อยู่ในพระตำหนักไท่เหอ แม้แต่เฉินเสียน แม่นมซุยยังไม่ยอมบอกอะไรสักอย่าง แล้วนับประสาอะไรกับอวี้เยี่ยนชีวิตของเจ้าน่องน้อยตกอยู่ในอันตราย ตอนนั้นการที่เขาจะออกไปจากวังได้อย่างราบรื่นหรือไม่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด ดังนั้นยิ่งคนรู้น้อย ความเสี่ยงก็ยิ่งน้อยลงไปด้วยทันทีที่ออกมาจากวังแม่นมซุยก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ในเวลานี้นางน่าจะพาเจ้าน่องน้อยออกจากเมืองหลวงไปไกลแล้วตราบใดที่เจ้าน้องน้อยหลุดพ้นไปจากสถานที่แห่งความขัดแย้งได้ ต่อจากนี้ก็ไม่มีอะไรที่เธอจะต้องกลัวอีกต่อไป285
เฉินเสียนสัมผัสได้ถึงกลิ่นยาจางๆ ในนํ้าที่อาบอยู่ จึงถามอวี้เยี่ยนว่า “ในนํ้าใส่สมุนไพรไปด้วยหรือ”อวี้เยี่ยนกล่าวว่า “มีหรือเพคะ บ่าวไม่เห็นได้กลิ่น แต่ว่าตอนที่ไปถึงหลังครัวบ่าวก็เห็นพวกเขาต้มนํ้านี้ไว้แล้ว บอกว่าเป็นนํ้าสำหรับให้องค์หญิงสรง”เฉินเสียนพินิจอย่างรอบคอบอีกครั้งและค่อยเบาใจลงกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ นี้หลังจากลองจำแนกดูแล้วจึงพบว่าเป็นสมุนไพรบำรุงกำลังซึ่งช่วยบำรุงร่างกายอวี้เยี่ยนยังกล่าวอีกว่า “แปลกนะเพคะ พวกเขารู้ได
