“ร้อน…” เฉินเสียนรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังฉีดพล่าน เธอมองซูเจ๋อด้วยสายตาที่พร่าเลือน ชอบสัมผัสของนิ้วที่วางลงมาบนข้อมือของเธอเฉินเสียนคว้ามือของเขาไว้และดึงมาลูบไล้ที่ใบหน้าของตนเอง มีเสียงทอดถอนใจดังออกมาจากลำคอขณะที่ภายในร่างกายกำลังปั่นป่วน เฉินเสียนก็เอ่ยถามเขาอย่างอึดอัดว่า“นับว่าเราเป็นบ่าวสาวที่เพิ่งแต่งงานกันใช่หรือเปล่า ข้าจำได้ว่าเรากราบไหว้ฟ้าดินแล้ว เป็นสามีภรรยากันแล้ว รู้สึกราวกับฝันไปอย่างไรอย่างนั้น…”เฉินเสียนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดอะไร ทั้งอายที่จะเอ่ยปาก ทั้งรู้สึกใจเต้นโครมคราม…เธอเคยถูกวางยามาแล้วครั้งหนึ่งซึ่งซูเจ๋อก็อยู่เคียงข้างเธอ แต่ความรู้สึกในตอนนี้แตกต่างจากตอนนั้นอย่างสิ้นเชิงเธอควบคุมอะไรไม่ได้เลย อยากเข้าไปใกล้ อยากให้ผิวของเธอกับเขาแนบชิดซึ่งกันและกัน…นิ้วที่ขาวสะอาดจับผ้าม่านสีแดงขนาดใหญ่ซึ่งเย็บไว้ที่หน้าเตียงออกมาจากตะขอเงิน จากนั้นจึงปล่อยลงมามีเพียงกันและกันอยู่ในพื้นที่ด้านหนึ่งซึ่งมีสีแดงสดใสม่านมุ้งสีแดง ผ้าปูที่นอนสีแดง และสตรีในชุดแต่งงานสีแดงสายตาของเธอกลับมามองเห็นซูเจ๋อชัดเจนอีกครั้ง รูม่านตาของเธอขยายขึ้นเล็กน้อย เธอทั้งผ่อนคลายและรู้สึกคลั่งจนแทบทนไม่ไหวเมื่อเขาเข้ามาใกล้277
ซูเจ๋อเอื้อมมือมาดึงปิ่นหยกทรงกลมออกจากเส้นผมที่มวยไว้ของเธอ จนเส้นผมสีดำสลวยแผ่กระจายลงบนหมอนเฉินเสียนหายใจหอบถี่ เธอเงยหน้าขึ้นไปกัดคางของซูเจ๋อเบาๆ เอ่ยเสียงก
