จระเข้เหล่านี้มักพยายามปีนขึ้นมาบนฝั่งบ่อยๆ แต่น่าเสียดายที่ฝั่งค่อนข้างสูงและลื่นมาก พวกมันจึงปีนไม่เคยสำเร็จเลยตอนนี้มีบันไดมาช่วย จระเข้จึงค่อยๆ ลองปีนขึ้นมาทีละก้าว ปรากฏว่าในที่สุดก็ปีนขึ้นมาบนฝั่งจนสำเร็จจากนั้น จระเข้เหล่านั้นก็ค่อยๆ ปีนขึ้นมาบนฝั่งทีละตัว ค่อยๆ คลานมาตัวแล้วตัวเล่าเวลานี้สีท้องฟ้าค่อนข้างมัวสลัวเสียงกรีดร้องที่หวาดผวาเสียงหนึ่งทำลายบรรยากาศที่เงียบสงบของพระตำหนักไท่เหอลงจระเข้ฝูงใหญ่กำลังปีนขึ้นมาถึงบนฝั่ง เฉินเสียนถอยออกไปทีละก้าวพลางหลอกล่อความสนใจของพวกมัน และพวกมันเองก็คลานตามเฉินเสียนมาทีละก้าวเช่นกันเมื่อเหล่านางกำนัลเห็นแล้วก็พากันกรีดร้องเสียงดังด้วยความหวาดกลัว เฉินเสียนเองได้พาฝูงเหล่าจระเข้คลานขึ้นบนสะพานไม้เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมา เธอยกนิ้วชี้ขึ้นทาบปาก พูดกับนางกำนัลที่หวาดผวาจนเนื้อตัวสั่นเทาว่า : “เบาเสียงหน่อย เจ้าอยากจะกลายเป็นอาหารมื้อเย็นของพวกมันหรือไง?”นางกำนัลเหล่านั้นที่ตกใจกลัวจนฉี่แทบเล็ด รีบใช้มือปิดปากตัวเอง แล้ววิ่งไปเรียกนางกำนัลคนอื่นๆ236
เหล่าทหารเวรยามที่เฝ้าอยู่ฝั่งตรงข้ามของพระตำหนักไท่เหอเห็นเฉินเสียนเดินออกมา จึงตั้งใจจะยกมือขึ้นมาขวางเอาไว้ แต่เมื่อเห็นฝูงจระเข้ที่คลานตามหลังเธอมาแล้ว ก็ตกใจรีบถอยหลังออกไปทันทีเฉินเสียนพูดขึ้นว่า : “ไปกันเถอะ ข้าจะพาพวกมันไปหาเจ้าน่องน้อย พวกมันชอบเนื้อที่เจ้าน่องน้อยเป็นคนป้อนให้มากเป็นพิ
