กงกงกล่าวอย่างมีความอดทน “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เอาตัวเขาไปหรอก กระหม่อมแค่ดูแวบเดียวเท่านั้น ดูเสร็จฝ่าบาทจะได้มอบลูกของพระองค์ให้กับบิดาของเขาอย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ”แม่นมซุยกล่าว “องค์หญิงเพคะ ให้เขาดูปราดหนึ่งเถอะเพคะ”ราวกับเฉินเสียนถูกโน้มน้าวจิตใจสำเร็จ กล่าวด้วยแววสั่นเทา “งั้นก็ให้เจ้าดูปราดหนึ่ง”กงกงเข้ามาดูแวบหนึ่ง เห็นสีหน้าเจ้าน่องน้อยซีดขาว ร่างกายแข็งทื่อเย็นเยียบ ไหนเลยจะมีลมหายใจ อดทอดถอนใจไม่ได้เจ้าน่องน้อยอยู่ในวังมานาน เขาก็เคยเห็นหน้าตาเด็กที่หน้าตาจิ้มลิ้มขาวนวลตอนนี้ต้องมีจุดจบเช่นนี้ ช่างเสียดายยิ่งนักกงกงเป็นคนละเอียดรอบคอบ ลำพังดูยังไม่เพียงพอ เขายังต้องการจับอีกด้วยเพียงแต่พึ่งเอื้อมมือเฉินเสียนก็หลบไปด้านข้าง ใช้แววตาเหี้ยมเกรียมกล่าวว่า“เจ้าคิดจะทำอะไร?”กงกงปลอบประโลมด้วยความสงสาร “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะดูท่าทางเขานอนแล้วน่ารักเหลือเกิน ใบหน้าเรียวรูปไข่ใครเห็นใครก็รัก กระทั่งกระหม่อมยังอยากจับเลย องค์หญิง กระหม่อมชื่นชอบเขายิ่งนัก ให้จับหน่อยได้หรือไม่?”เฉินเสียนเริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม นํ้าตาคลอเบ้าพลางด้วยเสียงอ่อนน่◌ุม “เจ้าก็รู้สึกว่าเขาน่ารักกระมัง เป็นลูกของข้าต้องน่ารักอยู่แล้ว”230
เฉินเสียนกล่าวเสียงแผ่วเบา “ได้ยินว่าให้คนอื่นแตะจับกับอ้◌ุมบ่อยๆ ร่างกายจะเติบโตแข็งแรงมาก เจ้าจับเขาได้ แต่จับได้แค่วูบเดียวเท่านั้น ชู่ เขากำลังนอนหลับอยู่ เจ้าจับเบาๆหน่
