เวลานี้เฉินเสียนรู้สึกว่าเกือบหายใจไม่ออกหัวใจถูกมือข้างหนึ่งบดขยี้จนแหลกสลายอย่างไร้ความเมตตาเธอฝืนเดินเข้าไปแล้วนั่งลงข้างเตียง ก่อนจะยื่นมือไปจับใบหน้าของเจ้าน่องน้อย นํ้าเสียงเบาบางและอ่อนน่◌ุม “เจ้าน่องน้อยของแม่ แม่กลับมาแล้ว”เจ้าน่องน้อยไม่ได้ตอบสนองเธอเฉินเสียนโน้มตัวลงไปอ้◌ุมเจ้าน่องน้อยขึ้นมากอดและตบไหล่เขาเบาๆเฉินเสียนเช็ดเลือดให้เขาด้วยความตื่นตระหนก กล่าวเสียงทุ้มตํ่าว่า “ไปชนไปกระแทกที่ไหนมา เหตุใดจึงมีเลือดไหลมากเช่นนี้……”“เจ้าน่องน้อย แม่กลับมาแล้ว” เฉินเสียนกล่าวหมอหลวงในห้องพากันส่ายหัว ก่อนจะถอยออกมารายงานกับจักรพรรดิ “พิษองค์ชายน้อยลึกเกินไปพ่ะย่ะค่ะ ไม่อาจรักษาได้แล้ว กระหม่อมไร้ความสามารถฝ่าบาทโปรดลงทัณฑ์พ่ะย่ะค่ะ”จักรพรรดิเห็นเฉินเสียนอ้◌ุมเจ้าน่องน้อยแล้วลูบหลังแล้วพึมพำกับตัวเองยังดีที่เจ้าน่องน้อยเกิดเรื่อง พระองค์ก็รีบส่งทหารไปรับเฉินเสียนกลับมาทันทีมิฉะนั้นหากไม่มีเจ้าน่องน้อยเป็นหมากรุกอยู่ในวัง เฉินเสียนก็อาจหนีไปได้ ถึงเวลานั้นจะทำเยี่ยงใดจักรพรรดิไม่มีกะจิตกะใจอยู่ที่นี่นาน ผ่านไปสักพักพระองค์ก็ออกจากพระตำหนักไท่เหอ218
พระองค์เห็นเจ้าน่องน้อยเสียชีวิตกับตา สภาพที่เห็นก็คือ เลือดไหลทุกอวัยวะผิวหนังซีดขาว ริมฝีปากเขียวชํ้า โดยเป็นอาการที่โดนยาพิษแรงเจ้าน่องน้อยยังเยาว์วัย ตอนถูกยาพิษดิ้นรนไม่นาน ลมหายใจก็อ่อนแรงลงพอเฉินเสียนกลับมาถึง ร่างกายก็เย็นไปหมด
