แล้วเสี่ยวเฮอกับแม่นมซุยร้องไห้อยู่ในห้องนอนจนนํ้าตาแทบเป็นสายเลือด อวี้เยี่ยนวิ่งมาถึงไม่กล้าแม้แต่จะมองนางคุกเข่าลงที่พื้น แล้วจับเสื้อผ้าเสี่ยวเฮอกับแม่นมซุย ก่อนจะร้องไห้ถาม“พวกท่านดูแลเจ้าน่องน้อยกันยังไง ไม่ใช่เคยบอกให้พวกท่านระมัดระวังหรอกหรือ? เหตุใดจึงเป็นแบบนี้……ทำไม”เฉินเสียนอ้◌ุมเจ้าน่องน้อยอยู่บนเตียงจากกลางวันจนพลบคํ่า จากพลบคํ่าจนฟ้าสางไม่ว่าเธอจะพยายามเช่นไร ร่างกายเจ้าน่องน้อยก็ยังคงไม่อ่◌ุนขึ้นมาเฉินเสียนกล่าวว่า “เจ้าน่องน้อย แม่รับปากเจ้าว่าจะกลับมาไง เจ้ายังโกรธอยู่หรือ?”“เจ้าน่องน้อย?” เธอเรียกชื่อของเขาอย่างอ่อนโยนและน่◌ุมนวล “ซูเซี่ยน?อาเซี่ยน?”“เจ้าว่าท่านพ่อไม่ได้ตั้งใจ แม่ยกโทษให้ท่านพ่อเจ้าแล้ว ต่อไปพวกเราสามคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นครอบครัวเดียวกัน ดีหรือไม่?”“เจ้าไม่ใช่ชอบไปที่โรงเรียนไท่หรอกหรือ?” เฉินเสียนหัวเราะ “แม่ไม่ห้ามเจ้าแล้ว ให้เขาสองเจ้าเรียนรู้อักษร อ่านตำรา สอนความรู้ให้เจ้าดีหรือไม่?”“เจ้าอย่าโกรธแม่สิ”219
เฉินเสียนจับศีรษะของเจ้าน่องน้อยแล้วจูบที่หน้าผากของเขา ใบหน้าซีดเผือดของเขามีคราบเลือดติดอยู่ เฉินเสียนกล่าวต่อไปว่า “อวี้เยี่ยน ไปตักนํ้าอ่◌ุนมาล้างหน้าให้เจ้าน่องน้อย ต้องไปชนที่ไหนเข้าแน่ๆ เอ้อร์เหนียง ในกล่องแต่งหน้าของข้ายังมียาทาอยู่ไม่ใช่หรือ?”อวี้เยี่ยนเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้มีเสียงร้องไห้เฉินเสียนที่อ้◌ุมเจ้าน่องน้อยอยู่มอ
