งไปด้านนอก แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ไปแม่พาเจ้าไปให้อาหารจระเข้ พออากาศอ่◌ุนขึ้นก็ปล่อยจระเข้ออกจากทะเลสาบให้วังหลังปั่นป่วนอยู่ไม่เป็นสุขเลย”เฉินเสียนจะออกจากห้อง อวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยก็รั้งอยู่หน้าประตูอวี้เยี่ยนร้องไห้พร้อมกับส่ายหัว “องค์หญิงอย่าไปเพคะ……ด้านนอก ด้านนอกอากาศหนาว……จะทำให้เจ้าน่องน้อยหนาวนะเพคะ……”เฉินเสียนก้มหน้ามองเจ้าน่องน้อยแวบหนึ่ง กล่าวว่า “เขาเคยกลัวไหนเมื่อใดใช่แล้ว อวี้เยี่ยน ข้าถักผ้าพันคอให้เขาไม่ใช่หรือ เจ้าเอามาให้เขาใส่เสีย”ผ้าพันคอผืนเล็กๆเข้ากับคอของเจ้าน่องน้อยยิ่งนักต่อมาเฉินเสียนอ้◌ุมเขานั่งอยู่ข้างทะเลสาบ กล่าวว่า “ไม่ต้องกลัว ท่านพ่อของเจ้ามีวิธีเสมอ เขาต้องมาช่วยพวกเราออกไปแน่”“อาเซี่ยน เจ้ารู้ไหม ตอนที่เจ้าเพิ่งอยู่ในท้องข้า ข้ารู้สึกกลัดกล้◌ุมยิ่งนักเพราะมีเจ้าเป็นภาระ ข้าก็ไม่อิสระแล้ว”“ข้าตั้งท้องเจ้าไม่ถึงสิบเดือนก็คลอดเจ้าก่อนกำหนดแล้ว ตอนนั้นแม่เกือบเอาชีวิตไม่รอด ถึงกระนั้น แม้จะลำบากแสนเข็ญเพียงใด สุดท้ายแม่ก็คลอดเจ้าได้อย่างปลอดภัย”220
“เจ้ากับพ่อเจ้าเป็นคนเงียบเหมือนกัน ตอนคลอดแรกๆก็ไม่ได้ยินเสียงร้องตั้งนาน แม่เกือบคิดว่าเจ้าเป็นใบ้เสียแล้ว แต่โชคดีที่แม่เลี้ยงดูเจ้าทุกวัน จนถึงวันนี้แม่ไม่เคยเสียใจที่คลอดเจ้าออกมา ถึงแม้ก่อนหน้านี้แม่จะไม่รู้ว่าพ่อของเจ้าเป็นใคร”“เจ้ากลัวแม่ไปแล้วไม่กลับมา แต่แม่กลับมาแล้ว เจ้าจะไปไม่ได้ เข้าใจไหม?”
