เฉินเสียนกอดเขาแนบแน่น พลางพูดซํ้าอีกรอบ “อาเซี่ยน เจ้าไปไม่ได้”“เจ้าจากแม่ไปไม่ได้” เฉินเสียนขบฟัน เสียงแหบพร่าด้วยความเคร่งเครียด“เจ้าเข้าใจหรือยังอาเซี่ยน เจ้าจากแม่ไปไม่ได้”“จากไปไม่ได้”“ไม่ได้……”ข่าวเรื่องเฉินเสียนนั่งอ้◌ุมเจ้าน่องน้อยอยู่หน้าพระตำหนักไท่เหอถูกกระจายออกไป วังหลังทุกคนรู้กันหมดแล้วว่าเจ้าน่องน้อยเป็นเด็กที่ไร้ลมหายใจเธออ้◌ุมเด็กเสียชีวิตนั่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกหวาดผวาเสียจริงสมเด็จพระราชชนนีสั่งให้คนมายังพระตำหนักไท่เหอ เพื่อแยกเจ้าน่องน้อยกับเฉินเสียนออก แล้วนำศพไปโยนทิ้งนอกวัง จะได้ไม่นำความอัปมงคลมาในรั้ววังนางกำนัลกล่าวทีละถ้อยคำกับเฉินเสียน “โอรสขององค์หญิงสิ้นชีพแล้วหม่อมฉันแนะนำให้นำศพของเขาทิ้งเสียเถอะ จะได้ไม่เน่าเปื่อยอยู่ในพระตำหนักไท่เหอ”221
เฉินเสียนไม่ส่งเสียงสักคำ เอามีดมาจากครัวราวกับคนเสียสติ จะฟันนางกำนัลคนที่พูดเมื่อครู่นี้ เธอกล่าวว่า “เจ้ารู้ว่าความตายเป็นแบบไหนไหม? ตอนนี้ข้าจะให้เจ้ารู้”นางกำนัลถูกมีดฟันหนึ่งครั้ง กล่าวด้วยความหวาดผวา “องค์หญิงจิ้งเสียน！หม่อมฉันรับพระราชเสาวนีย์จากสมเด็จพระราชชนนีมาจัดการศพนะเพคะ”หากไม่ใช่นางกำนัลวิ่งเร็ว เกรงว่าคงถูกฟันไปหลายครั้งแล้วลือกันว่าองค์หญิงจิ้งเสียนรับความเจ็บปวดอันเกิดจากการสูบเสียบุตรชายไม่ไหวจนบ้าเสียสติไปแล้วเจ้าน่องน้อยโดนวางยาพิษที่พระตำหนักไท่เหอ จักรพรรดิต้องสืบสาวหาความจริงให้กระจ่างอยู่
