แต่หัวจรดปลายเท้า ตลอดไปจนถึงทุกอณูผิว ความหนาวพ่◌ุงกระฉูดเขาไปตามรูขุมขนของเธอเฉินเสียนยกเท้าถีบบานประตูประตูทั้งสองบานพลันเปิดออก ทันใดนั้นเสียงรํ่าไห้ก็หยุดลงดวงตาบวมแดงอขงเสี่ยวเฮอมองมายังเฉินเสียน “องค์หญิง……เสด็จกลับมาถึงเสียที……”เฉินเสียนเดินเข้าไปอย่างไร้การตอบสนอง เมื่อเดินมาถึงห้องนอนเห็นหมอหลวงรายล้อมอยู่ข้างเตียง จึงถามเสียงแผ่วเบา “พวกเจ้ากำลังทำกระไรอยู่?”วันนี้จักรพรรดิเสร็จราชการก็มายังพระตำหนักไท่เหอ ซึ่งเวลานี้กำลังรอฟังผลอยู่ในห้องโถงเมื่อเฉินเสียนกลับมาถึงก็ไม่มีกะจิตกะใจไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิเสียแล้ว เมื่อจักรพรรดิได้ยินเสียงเคลื่อนไหวพลันเสด็จมาดูที่ห้องนอนของเจ้าน่องน้อยภายในห้องเงียบกริบ เฉินเสียนจ้องมองหมอหลวงด้วยแววตามืดครึ้มที่เต็มไปด้วยไอสังหาร ก่อนจะตวาดเสียงกะทันหัน “ข้าถามพวกเจ้าว่ากำลังทำอะไรอยู่”216
เฉินเสียนกล่าวอย่างดุดัน “หลีกไป”หมอหลวงหลายท่านโดนตวาดใส่จนอึ้งทึ่ม หากแต่ยังคงถอยไปอยู่สองข้างเฉินเสียนก้าวเท้าไปทีละก้าว เห็นร่างกายเล็กๆกำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงซึ่งเป็นภาพเหมือนปกติ ในแต่ละวันเจ้าน่องน้อยจะนอนกลางวันทุกวันเพียงแต่เขาไม่ได้ถอดเสื้อคลุ้มที่เฉินเสียนเตรียมให้แก่เขาพอเดินเข้าไปใกล้ เธอถึงเห็นใบหน้าเล็กของเขาซีดขาว ลูกตานูนลงไปเมื่อก่อนดวงตาที่เรียวเล็กที่ทอประกายแสงความนิ่งเงียบ บัดนี้ปิดไว้เสียสนิทไม่ว่าจะเป็นจมูก รูหู เบ้าตาหรือมุมปาก ล
