เงียบกริบและมีไอหมอกปกคลุมไปทั่วหากมองข้ามหมอหลวงที่สวมชุดขุนนางสีครามเดินเข้าออกในพระตำหนักไท่เหอไป ทุกอย่างดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเฉินเสียนยืนอยู่บนสะพานไม้ พลางทอดถอนใจ รู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งไปหมดทว่าเธอยังคงยกชายกระโปรงแล้ววิ่งไปยังพระตำหนักไท่เหออย่างรวดเร็วอวี้เยี่ยนถูกทิ้งอยู่เบื้องหลัง พอนางวิ่งตามทันด้วยเสียงหอบ เฉินเสียนก็เดินเข้าไปเสียแล้วอวี้เยี่ยนกล่าวถามองครักษ์ยามที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยเสียงกระหืดกระหอบ“เกิดเรื่องอันใดขึ้นเจ้าคะ? เหตุใดพระตำหนักไท่เหอจึงมีคนมากมายเยี่ยงนี้?”องครักษ์เฝ้าจุดนี้มาโดยตลอด หากแต่สนิทชิดเชื้อกับอวี้เยี่ยนไม่ ก่อนหน้านี้ก็ทักทายพอเป็นพิธีเท่านั้นองครักษ์ตอบด้วยสีหน้าผิดแปลก “โอรสขององค์หญิง……เหมือนโดนยาพิษจนสิ้นพราชนม์”อวี้เยี่ยนหน้าซีดเผือดจนเกือบล้ม นางโซซัดโซเซไปด้านหลัง หากไม่ใช่องครักษ์ช่วยประคองไว้ เกรงว่านางต้องตกลงไปในทะเลสาบอย่างแน่นอน215
เธอปัดองครักษ์ออกพลันวิ่งไปยังพระตำหนักไท่เหออย่างทุลักทุเล “เป็นไปไม่ได้……เป็นไปไม่ได้！”เฉินเสียนรู้สึกว้าว่◌ุนใจเหลือเกิน เธอรู้สึกอย่างนี้ตั้งแต่ลืมตาในยามเช้าบัดนี้เธอพอจะรู้เรื่องคร่าวๆแล้วพระตำหนักไท่เหอมีหมอหลวงมามากมายเช่นนี้ บริเวณพรั่งพรูไปด้วยผู้คนเฉินเสียนได้ยินเสียงรํ่าไห้แว่วออกมาจากด้านใน โดยไม่รู้ว่าเป็นเสียงของเสี่ยวเฮอหรือแม่นมซุย เธอยืนอยู่นอกประตูรู้สึกร่างกายเฉื่อยชาตั้ง
