งเพิ่มความเร็วมากกว่าเดิมอีกต่างหากผ่านไปสักพักจึงมีเสียงองครักษ์วังหลวงส่งเข้ามา “ฝ่าบาทรับสั่งให้องค์หญิงจิ้งเสียนรีบกลับวังโดยด่วนพ่ะย่ะค่ะ”หยุดพูดชั่ววูบ ก่อนจะกล่าวต่อไปว่า “หากองค์หญิงเคืองใจที่รถม้ากระแทกแรง เมื่อกลับถึงวังคงหายเคืองแล้วพ่ะย่ะค่ะ หากยามนี้วิ่งเร็วหน่อย ไม่แน่ว่าอาจได้เห็นหน้ากันครั้งสุดท้ายพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนรู้สึกกลัดกล้◌ุมใจอย่างบอกไม่ถูก ถามว่า “เจอหน้ากันครั้งสุดท้ายอะไร เห็นหน้าใครครั้งสุดท้าย?”องครักษ์วังหลวงกล่าวว่า “องค์หญิงจิ้งเสียนเสด็จกลับไปถึงก็รู้เองพ่ะย่ะค่ะ”ตอนที่เดินทางมาถึงวังเพิ่งผ่านเวลาเที่ยงมาหมาดๆเมื่อลงจากรถม้าก็มีขันทีมารายงานกับเฉินเสียน โดยบอกว่าจักรพรรดิรออยู่ในพระตำหนักไท่เหอ ให้เฉินเสียนรีบไปพระตำหนักไท่เหอทันควันเจ้าน่องน้อยอาศัยอยู่ในพระตำหนักไท่เหอ ไม่รู้ว่าหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกับเขา เฉินเสียนกลับมา สิ่งที่กังวลก็คือพระตำหนักไท่เหอนี่แหละได้ยินว่าจักรพรรดิรออยู่ที่พระตำหนักไท่เหอ หัวใจเฉินเสียนก็คล้ายกับถูกบดขยี้214
เธอไม่อยากให้จักรพรรดิเข้าใกล้ที่แห่งนี้ ยิ่งไม่อยากให้จักรพรรดิเข้าใกล้เจ้าน่องน้อยเฉินเสียนยกเท้าวิ่งตรงไปยังพระตำหนักไท่เหอทันทีอากาศโดยรอบในพระตำหนักไท่เหอยังคงเงียบสงัด ซึ่งกำลังเป็นช่วงที่หิมะละลายพอดี ตำหนักจึงหนาวเย็นยิ่งนักองครักษ์รอบพระตำหนักไท่เหอเพิ่มขึ้นหนึ่งชุด ทะเลสาบที่รายล้อมอยู่นั้น
