ักหลังจากที่เฉินเสียนได้พักผ่อนบนเตียงเป็นเวลาสองสามวัน ร่างกายถึงได้ฟื้นตัวขึ้นมาก นางเข้าออกพระอุโบสถอีกครั้ง สวดมนต์ตอนเช้าและเย็น และอยู่ในวัดอย่างสงบทุกๆ วันวันนี้มีผู้แสวงบุญมาที่วัดท่านหนึ่ง ทำให้เฉินเสียนประหลาดใจในขณะนั้นเฉินเสียนกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ในพระอุโบสถ เคาะบักฮื้อท่องพระคัมภีร์อย่างนิ่งสงบ ธูปหอมยังคงวนเวียนอยู่ในห้องโถงและเงียบวงมากทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง “เฉินเสียน”เฉินเสียนอึ้งชั่วคราวและเสียงบักฮื้อก็หยุดลง นางหันหน้ากลับไปมองมีหิมะจ้าดวงตาอยู่นอกประตู และคนที่มาปะทะกับแสงนั้นกว้างและสูง แม้ว่าเฉินเสียนจะไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้ครู่หนึ่ง แต่ก็มีรัศมีก็ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยนางยังสามารถฟังเสียงของฉินหรูเหลียงออกเฉินเสียนโค้งริมฝีปากและพูดว่า “ท่านมาได้อย่างไร?”201
ฉินหรูเหลียงเดินเข้าไปในพระอุโบสถทีละก้าว ยกมุมเสื้อผ้าขึ้น คุกเข่าบนฟูกผ้าข้างๆ และกล่าวว่า “มีแต่ท่านที่ได้รับอนุญาตให้บำเพ็ญตบะอยู่ที่นี่ได้ และก็ไม่อนุญาตให้ข้าขึ้นมาบนภูเขาไหว้พระรึ”เฉินเสียนรู้สึกขบขันเมื่อได้ฟัง เลิกคิ้วขึ้นและกล่าวว่า “ข้าคิดว่าท่านยังไม่ถึงขั้นที่จะต้องไหว้พระ”ฉินหรูเหลียงอยู่ในเมืองหลวง และมันก็ไม่ยากเลยที่จะรู้ว่านางจะไปที่ไหนพระในวัดฮู่กั๋วได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน แต่ผู้แสวงบุญทุกคนที่มาที่ภูเขาจะได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพและฉินหรูเหลียงก็เ
