เมื่อได้ยินอวี่เยี่ยนพูดข้างนอกว่านี้เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว เฉินเสียนถึงได้สงบอารมณ์ลง เสียงยังแหบแห้งอยู่เล็กน้อย และพูดว่า “อวี่เยี่ยน เข้ามาหน่อย”เมื่ออวี่เยี่ยนได้ยินเฉินเสียนตื่นแล้ว นางก็รีบตัดนํ้าร้อนเพื่อนำเข้าไปในห้องให้นางได้ล้างหน้า แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เห็นเฉินเสียนพยุงตัวจะลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ชายเสื้อนั้นไม่อาจจะซ่อนรอยแห่งความสุขได้ อวี่เยี่ยนตกตะลึงทันทีและอ่างในมือของนางแทบจะจับไม่อยู่ ทำให้นํ้าร้อนไหลออกมาใบหน้าของอวี่เยี่ยนซีดขาว “องค์หญิง ท่าน…….”ระหว่างคิ้วเฉินเสียนเฉื่อยชาและกล่าวว่า “อวี่เยี่ยน ปิดประตู ลมข้างนอกพัดข้าหนาว”อวี่เยี่ยนวางนํ้าร้อนบนโต๊ะเหล่านี้ หันหลังไปปิดประตู พยายามฟื้นจากความตื่นตระหนกตกใจ จึงพูดอย่างโกรธเคือง “องค์หญิง เมื่อคืนมีโจรใจกล้าบังอาจเข้าประตูห้ององค์หญิงรึเพคะ! บ่าว บ่าว ……..”นางกำหมัดแน่น เหมือนหายใจไม่ออก นํ้าตาก็ไหลออกมา “องค์หญิงบอกบ่าวมาว่าใครช่างบังอาจ แล้วบ่าวจะไปหาเขาเพื่อชำระบัญชี!”เฉินเสียนนั่งอยู่บนเตียงงอขาลงอย่างยากลำบาก ลูบหน้าผากแล้วพูดว่า “ไม่มีโจรอะไรบุกเข้ามาที่ประตูห้องข้าหรอก”อวี่เยี่ยนไม่เชื่อ “ถ้าหากไม่มีโจร แล้วองค์หญิงจะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?ต้องโทษที่บ่าว ควรจะรู้ให้เห็นเร็วกว่านี้ เมื่อเช้าที่องค์หญิงยังไม่ตื่น บ่าวก็ควรจะเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น……..”194
เฉินเสียนถอนหายใจและกระซิบเบาๆ “ซูเจ๋อมาเมื่อคืนน
