ี้”อวี่เยี่ยนมึนงงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “องค์หญิงยังมีความสัมพันธ์กับเขารึ?ตอนนี้ ถึงได้มีความสัมพันธ์กับเขาเช่นนี้……”เฉินเสียนกล่าวว่า “ควรจะพูดว่า ข้ามีความสัมพันธ์เช่นนี้กับเขาตั้งนานแล้วไม่เช่นนั้นเจ้าน่องน้อยจะมาได้อย่างไร?”อวี่เยี่ยนไม่มีปฏิกิริยาใด “องค์หญิง….กำลังพูดอะไรเพคะ?”“เขาคือพ่อแท้ๆ ของเจ้าน่องน้อย”“เป็นไปไม่ได้……”อวี่เยี่ยนไม่อยากเชื่อเลย “แล้วเขาก็ยังปฏิบัติต่อองค์ชายแบบนั้น…..องค์หญิง ท่านกำลังโกหกบ่าวใช่หรือไม่ เป็นไปได้อย่างไร……ยังมีใครในโลกนี้ที่ต้องทอดทิ้งลูกชายตัวเอง?”เฉินเสียนพูดอย่างเงียบๆ “ถ้าไม่ใช่ช่วงเวลาที่สิ้นหวัง และยากที่จะต้องเลือกใคร ในโลกนี้จะมีใครที่เต็มใจละทิ้งเลือดเนื้อของตัวเอง ซูเจ๋อก็เช่นเดียวกัน เขาไม่ได้เป็นคนที่โหดร้าย เขาก็มีเลือดมีเนื้อและผ่านอันตรายมามากมาย มิเช่นนั้นเขาก็ไม่ยอมเพื่อที่จะไปช่วยเจ้าน่องน้อยออกมา แล้วทำให้ตัวเองมีรอยบาดแผลเต็มไปทั่วร่างกาย”“เจ้าก็รู้ ครั้งแรกที่ได้ยินเจ้าพูดถึงเรื่องเหล่านั้น” เฉินเสียนหันหน้ามองดูอวี่เยี่ยนที่นํ้าตาไหล และพูดเบาๆ ว่า “ข้าเย็นชาถึงความโหดร้ายของเขาที่มีต่อเจ้าน่องน้อย แต่ข้าก็รู้สึกสงสารเขาเช่นกัน นั่นก็ไม่ได้โหดร้ายกับเขาหรอกหรือ?”“เขาต้องมุ่งมั่นและกล้าหาญสักเพียงใดที่จะทำสิ่งนั้นได้ ไม่ใช่ว่าหัวใจของเขาไม่มีการดิ้นรนและเจ็บปวด แต่เขาไม่เคยจะแสดงให้ใครเห็น เขาดูโหดเหี้ยม แต่จริงๆ แล้
