วจิตใจของเขาอ่อนโยนละเอียดอ่อนต่อเจ้าน่องน้อยเหมือนกัน” เฉินเสียนกล่าวว่า “นิสัยของเจ้าน่องน้อย ก็เหมือนกับท่านพ่อของเขา”195
เฉินเสียนโค้งริมฝีปาก ดวงตาของนางมีรอยยิ้มอันอ่อนโยน นางกระซิบ “ตอนที่ข้าตั้งท้องเจ้าน่องน้อยในตอนแรก ข้าพบว่ามันสร้างปัญหา แต่ตอนนี้ข้าไม่เสียใจเลย”เฉินเสียนหัวเราะ “แปลก ข้าบอกเรื่องนี้กับเจ้าทำไม” อึ้งไปชั่วคราว พูดขึ้นอีกครั้ง “ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเข้าใจซูเจ๋อ ข้าแค่อยากให้เจ้าเข้าใจว่า เขาเป็นคนที่ข้าเลือก”เป็นเวลานาน อวี่เยี่ยนปาดนํ้าตา ยิ้มออกมา แล้วพูดว่า “บ่าวเข้าใจแล้วเพคะบ่าวเคยบอกกับองค์หญิงก่อนหน้านี้ว่า ถ้าองค์หญิงยังยืนกรานที่จะเลือกเขาหลังจากที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาแล้ว บ่าวก็จะไม่ขัดขวาง แต่บ่าวเพิ่งรู้วันนี้ ว่าเขาคือท่านพ่อขององค์ชาย แล้วบ่าวจะพูดอะไรได้ล่ะเพคะ”อวี่เยี่ยนนำนํ้าเข้ามาใกล้ๆ และพูดว่า “เพียงแค่หญิงมีความสุข องค์ชายมีพ่อแม่ที่รักและห่วงใย บ่าวก็ไม่มีอะไรจะขอแล้วเพคะ” นางก็ยังดูออก เมื่ออยู่ที่พระตำหนักไท่เหอเจ้าน่องน้อยมักต้องการวิ่งไปที่โรงเรียนไท่ เจ้าน่องน้อยชอบซูเจ๋อมากจริงๆเฉินเสียนหลังจากที่ล้างหน้าเสร็จ ก็เปลี่ยนเสื้อผ้า อวี่เยี่ยนนำโจ๊กที่ปรุงแล้วมาให้นางทานอีกครั้งเฉินเสียนเอนตัวพิงไปที่หัวเตียง กระดูกของเธอยังคงเมื่อยและเกียจคร้าน ไม่สามารถออกแรงได้แต่เฉินเสียนยังคงพูดกับอวี่เยี่ยนว่า “ในขณะที่ฟ้ายังไม่มืด ช่วยข้าหา
