เสื้อคลุมด้วย ข้าจะออกไปเดินเล่น”อวี่เยี่ยนเมื่อเห็นแบบนี้เหมือนกับหญิงชราตัวเล็กๆ และก็กระซิบ “องค์หญิงในสองวันนี้คงต้องนอนอยู่บนเตียงแล้ว เมื่อเห็นองค์หญิงเป็นเช่นนี้ ไม่ต้องบอกแค่196
ว่าจะออกไปเดินเล่นเลย ลงจากเตียงก็ลำบากแล้ว นี้หากต้องเรียกอาจารย์และทหารยามในวัดไปดู จะเป็นผลเสียต่อพระนามขององค์หญิงแน่”หากไร้คำตอบของเฉินเสียน อวี่เยี่ยนก็พูดอีกครั้งว่า “ใต้เท้าซูก็จริงๆ เลย ก็ไม่รู้จักทะนุถนอมอ่อนโยนสักนิดรึ…… บ่าวมักจะมองว่าเขาแต่งตัวดี เงียบเหงา แต่คิดว่าจริงๆ จิตใจบริสุทธิ์และความปรารถนาน้อย แต่คาดไม่ถึงว่าจะปฏิบัติต่อองค์หญิงทรมานจนลุกจากเตียงไม่ได้”ในอวี่เยี่ยนรู้สึกว่า อะไรคือความแตกต่างระหว่างสิ่งนี้กับสัตว์ร้ายภายในเสื้อผ้าที่ดูดี ความประทับใจของนางที่มีต่อซูเจ๋อ เกือบจะเปลี่ยนไปเป็นอีกระดับหนึ่งแม้ว่าอวี่เยี่ยนจะขี้อาย แต่ก็เป็นห่วงมาก มองไปที่ใบหน้าของเฉินเสียนที่เป็นอัมพาตและพูดว่า “องค์หญิงมีรอยฟกชํ้าที่คอน่ะเพคะ แบบนี้จะออกไปพบปะผู้คนได้อย่างไร ใต้เท้าซูลงมือหนักมากจริงๆ เจ็บไหมเพคะ?”เฉินเสียนมองมาที่นางและพูดช้าๆ “จริงๆ ก็ไม่เจ็บ แค่ดูเหมือนว่าเจ็บปวดนิดหน่อยเพียงแค่นั้น”“นั่นองค์หญิงยังสามารถทนได้”เฉินเสียนสอนนาง “นี่คือรอยจูบ ไม่ใช่รอยหยิก ให้ผู้ชายจูบจะปวดไปถึงไหน?”อวี่เยี่ยนเข้าใจคำอธิบายในทันที และจากนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเขินอาย“องค์หญิง โปรดระวังกับคำพู
