ดด้วยเพคะ องค์หญิงจะพูดคำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?”เฉินเสียนเห็นปฏิกิริยาของนาง และพบว่าน่ารักมาก นางยิ้มและพูดว่า “เกรงว่า ที่นี่มีแค่ข้ากับเจ้า แล้วก็ไม่มีคนนอก ในอนาคตเจ้าแต่งงานแล้ว และเมื่อได้นอนกับสามีเจ้าแล้ว เจ้ายิ่งจะเข้าใจ”197
อวี่เยี่ยนตะโกนพูด “บ่าวจะไม่แต่งงาน บ่าวไม่พูดเรื่องพวกนี้กบองค์หญิงแล้ว”“เร็ว ไปเอาเสื้อคลุมมา”อวี่เยี่ยนกะพริบตา “องค์หญิงต้องการจะ…. ออกไปแบบนี้จริงๆ เหรอเพคะ?”เฉินเสียนกล่าวว่า “ข้าไม่ได้จะออกไปเล่นหิมะสักหน่อย ข้ามีเรื่องจะต้องทำ”“ถ้าอย่างนั้นก็ได้เพคะ”อวี่เยี่ยนหยิบเสื้อคลุมและผูกให้เฉินเสียน โดยจงใจปิดไปตรงคอของนางแม้ว่าปิดไปถึงคอแล้ว แต่ก็ยังปรากฏอยู่และยังสามารถเปิดเผยออกมาได้โดยไม่ได้ตั้งใจเฉินเสียนติดกระดุมที่คอ ทั้งยังลูบเส้นผม ในใจยังคงจะสับสนกันเมื่อคืนนี้ระหว่างนางกับซูเจ๋อ ถึงละเลยและทิ้งรอยที่เห็นได้ชัดเจนไว้ที่คอของนางแม้ว่าที่วัดนี้จะมีเพียงพระภิกษุและทหารยาม หากว่าถูกพวกเขาเห็นแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กแน่ซูเจ๋อคงไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้นางไม่ต้องได้ลงจากเตียงเถอะหลังจากที่เฉินเสียนหายดีแล้ว จึงขยับขาเพื่อจะลงจากเตียง เพิ่งแตะเท้าลงบนพื้นก็ไม่สามารถที่จะยืนขาตรงได้ จู่ๆ ก็มีอาการปวดขึ้น เอวและขานางคงขึ้นสนิมแล้วเฉินเสียนจับเอวของนางด้วยมือข้างหนึ่งพยุงไปที่บนเสาเตียงอีกข้างหนึ่ง และขยับมุมปาก และทำความคุ้นเคยกับมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอ
