“ข้ารู้ว่าข้าไม่ควรสนใจอดีตของท่าน แต่ข้า… ข้ายอมรับไม่ได้จริงๆ… ซูเจ๋ออย่าทำอย่างนี้ ปล่อยให้ข้าสงบสติอารมณ์…”ยังพูดไม่ทันจบซูเจ๋อก็ใช้แขนรั้งเอวของเธอขึ้นมา เปิดร่างกายที่ชุ่มฉ่ำของเธอออกและขยับเข้าไปใกล้เขาปราชิดเข้ามาที่ปราการของเธอและบุกเข้ามาที่ประตูเฉินเสียนไม่มีเวลาคิดอะไร ขณะที่ดันไหล่ของซูเจ๋อออกไป เธอก็กัดฟันและถอยออกมา จากนั้นเขาก็ขยับมาข้างหน้าพร้อมๆ กับที่เธอถอยหนีไปข้างหลังจนกระทั่งเฉินเสียนขยับไปจนถึงหัวเตียงและถอยต่อไปอีกไม่ได้น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำของซูเจ๋อสั่นคลอนหัวใจของเธอ “ท่านจะสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร”เฉินเสียนจ้องมองเขา ท่าทีของเขาเด็ดเดี่ยว แววตาคู่นั้นแข็งกร้าวราวกับได้ครอบครองท้องฟั้าและทะลวงเข้าไปในมหาสมุทรกว้าง และเรือนร่างที่ปราชิดเข้ามาก็ค่อยๆ จู่โจมเข้ามาที่สี่ห้องหัวใจของเธอเตียงไม้เรียบๆ สั่นไหวจนหุ่นกระบอกสองตัวที่อยู่บนหัวเตียงโคลงเคลงตามเล็กน้อยซูเจ๋อกักเอวของเธอไว้ ไม่มีที่ว่างให้เธอถอยหนี ทีละนิ้วๆ ค่อยๆ จมลึกเข้าไปในร่างกายของเธอ พร้อมกันนั้นเขาก็เอ่ยคำพูดที่เหมือนประหนึ่งเหล็กร้อน“ข้าไม่สนว่าท่านจะเป็นเฉินเสียนคนนี้ หรือเฉินเสียนคนนั้น ข้ารู้เพียงว่านอกจากท่าน ข้าจะไม่แตะต้องใครอีก”“ถ้าท่านยอมรับอดีตเฉินเสียนไม่ได้ ท่านหึง ท่านอิจฉา ไม่เป็นไร คืนนี้ข้าจะให้ท่านได้แก้แค้นอย่างสาสม ข้าจะให้ท่านได้สัมผัสอีกครั้ง ให้ท่านได้รับรู้ความรู้สึก169
และสลัก
