ความทรงจำเหล่านี้ไว้ในกระดูกของท่าน ทำให้ท่านไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิตหลังจากผ่านพ้นคืนนี้ไป ท่านต้องจดจำไว้ว่าท่านคือเฉินเสียน คือผู้หญิงที่ซูเจ๋อจะรักไปตลอดชีวิต”เฉินเสียนเผยอปากขึ้น ทว่าไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมา ลมหายใจของเธอยุ่งเหยิงและแปรปรวน ดวงตาของเธอพร่าเลือนเพราะหยาดน้ำใสๆ จนเธอมองเห็นใบหน้าของซูเจ๋อได้เพียงเลือนรางเมื่อซูเจ๋อรุกเข้ามา ความรุ่มร้อนก็แทรกเข้ามาเต็มกายจนเธอต้องกระถดหนีการบดเบียดของเขาตามสัญชาตญาณซูเจ๋อขมวดคิ้ว มีแววของความอดกลั้นบนสีหน้า แต่เขาก็ยอมหยุดอย่างยากลำบากและไม่ได้ทำอะไรรุนแรงเขาเช็ดหยดน้ำที่ขอบตาของเธอและยิ้มอย่างขมขื่น “ไม่เต็มใจขนาดนั้นเลยหรือ”เขาเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ท่านบอกว่าข้าหลอกลวง ปิดบังท่าน และไม่ยอมรับเจ้าน่องน้อย แต่ท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนั้นในใจของข้าเป็นเช่นไร”“ข้าคิดว่า ถ้าข้าบอกท่านไป แล้วในท้ายที่สุดข้าช่วยชีวิตเจ้าน่องน้อยไว้ไม่ได้มันก็มีแต่จะทำให้ท่านเศร้าใจ ถ้าสุดท้ายข้าช่วยชีวิตของเจ้าน่องน้อยไว้ได้และค่อยบอกท่าน ท่านคงจะแค้นเคืองข้า แต่นั่นก็ไม่เป็นไร”เฉินเสียนสะอื้น “นี่คือสิ่งที่ท่านเรียกว่าจังหวะเวลางั้นหรือ ถ้าข้าไม่สังเกตว่าเขาเหมือนท่านมาก สุดท้ายข้าคงช่วยเขาไว้ไม่ได้ จริงหรือไม่ที่ท่านไม่คิดจะบอกความจริงกับข้าไปจนตลอดชีวิต”“ใช่ มีเพียงคนเดียวที่ต้องทุกข์ทน ย่อมดีกว่าคนสองคนที่ต้องเป็นทุกข์”170
สุดท้ายซูเจ๋อก็เข้าไปได้เพียงคร
