ึ่งทาง เขาถอนหายใจและกล่าวว่า “เอาเถิด คืนนี้คงไม่ใช่เวลาที่ดีนัก”ขณะที่เขากำลังจะถอนตัวออกไป เฉินเสียนก็ใช้สองมือโอบเอวเขาไว้ทันที เธอไม่อยากให้เขาจากไป ลมหายใจของเธอหอบต่ำยากที่จะสงบ ดวงตาของเธอถูกชะล้างด้วยน้ำตา สวยงามเป็นประกายชวนให้ลุ่มหลง เธอนิ่งเงียบอยู่นาน พยายามระงับความขมขื่นภายในใจก่อนจะเอ่ยอย่างอู้อี้ว่า “อย่างที่ท่านบอก คืนนี้ข้าไม่อยากนอนกับท่านจริงๆ แต่ท่านยังนอนกับข้าได้”ปฏิกิริยาของซูเจ๋อเปลี่ยนไปเธอตัดใจจากเจ้าน่องน้อยไม่ได้ แล้วเธอจะตัดใจจากเขาได้อย่างไร เฉินเสียนรู้มาตลอดว่าเธอไม่มีทางที่จะอดทนอดกลั้นและมีเหตุมีผลได้มากเท่าที่ซูเจ๋อมีนอกจากนี้เขายังพยายามเรียนรู้และเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างหนักเจ้าน่องน้อยบอกว่าเขาดี บอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งเธอก็เต็มใจเชื่อว่าเขาจะกลายเป็นพ่อที่ดีในอนาคตดังนั้นคำอธิบายทั้งหมดในคืนนี้จึงเพียงพอแล้วสำหรับเธอเธอละทิ้งแล้วซึ่งภาระและความคลางแคลงใจ แล้วเหตุใดเธอจึงไม่ยอมให้อภัยเขาล่ะถึงอย่างไรซูเจ๋อก็เป็นผู้ชายที่เธอรักมาตลอดชีวิตเธอเพียงแต่สับสนว่าจริงๆ แล้วเธอคือเฉินเสียนใช่หรือไม่ ในตอนแรกสุด ไม่ว่าจะเป็นซูเจ๋อหรือเจ้าน่องน้อย ต่างก็เป็นสิ่งที่เธอได้รับต่อมาจากนางเธอจึงกลัว กลัวว่าคนที่ซูเจ๋อต้องการจะไม่ใช่เธอ และแม่ของเจ้าน่องน้อยเดิมทีก็ไม่ใช่เธอเช่นกัน171
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอครอบครอง แต่เดิมล้วนไม่ใช่ของของเธอจนกระทั่งเมื่อครู่
