นี้ ดูเหมือนซูเจ๋อจะให้คำตอบที่เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอจดจำไปจนชั่วชีวิต… ว่าเธอคือผู้หญิงที่ซูเจ๋อจะรักไปตลอดชีวิตท้ายที่สุดแล้วเธอจะเป็นเฉินเสียนคนไหนมันสำคัญขนาดนั้นเลยหรือในช่วงสองปีที่ผ่านมานี้ ทุกวันคืนที่ผ่านมายาวนาน คนที่ซูเจ๋อรักก็คือตัวเธอไม่ใช่ใครอื่น… ความรักความผูกพันระหว่างพวกเขาคือสิ่งที่เธอค่อยๆ ทุ่มเทสร้างขึ้นมา ความรู้สึกเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอรับต่อมาจากนาง ไม่ใช่สิ่งที่เธอขอมาจากใครอดีตเฉินเสียนอาจจะไม่รักซูเจ๋อ แต่เธอรัก เธอรักเขาจนสุดหัวใจจนไม่อาจถอนตัวดังนั้นคำตอบของซูเจ๋อจึงทำให้เธอคลายใจในทันที ความยุ่งเหยิงและความสับสนก็พลันสลายหายไปราวกับหมอกควันเห็นได้ชัดว่าเฉินเสียนเสียดายอย่างสุดซึ้ง แต่ปากก็พูดไปราวกับทองไม่รู้ร้อน“ทำไมรึ เดินหน้ามาถึงขนาดนี้ ชัยชนะอยู่ในกำมือ แต่ท่านกลับคิดจะยอมแพ้กลางคัน หันกลับและถอนทัพงั้นรึ… อ้า…”ขณะที่กำลังพูด ซูเจ๋อก็ขยับกายลึกเข้าไปอีกแม้ว่าเฉินเสียนจะเคยให้กำเนิดบุตรมาแล้ว แต่เด็กก็คลอดก่อนกำหนด อีกทั้งตอนนี้ผ่านไปแล้วหนึ่งปี ระหว่างนั้นเธอไม่เคยมีประสบการณ์ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงมาก่อน ดังนั้นเมื่อถูกดันเข้ามาเธอจึงรู้สึกเจ็บอย่างยากที่จะหลีกเลี่ยงเฉินเสียนกราชับแขนของเธอและใช้สองมือลูบคลำไปที่แผ่นหลังของซูเจ๋อ ลูบไล้บนรอยแผลบนแผ่นหลังเขาซึ่งทำให้เธอเป็นทุกข์ ท้ายที่สุดก็เคลื่อนไปจับที่ไหล่172
ของเขาไว้แน่น เค้นเสียงออกม
