ียงจ้องมองเจ้าน่องน้อยถูกคนในพระราชวังนำตัวไป”82
อวี้เยี่ยนพูดแล้วร้องไห้ขึ้นมา“ปกติเอ้อร์เหนียงรักและเอ็นดูเจ้าน่องน้อยมากไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเวลานั้นนางจึงทำผิดไป บ่าวไม่เชื่อว่านางจะสามารถทำร้ายเจ้าน่องน้อยได้ บ่าวเคยถามว่าทำไม แต่นางก็ไม่ยอมพูด”“เอ้อร์เหนียงเป็นคนของใต้เท้าซูมาตั้งแต่แรก เมื่อตอนที่นางไม่เปิดปากพูดอธิบายบ่าวก็เข้าใจแล้ว ถ้าเกิดไม่ใช่ความต้องการของใต้เท้าซูนางจะทำได้อย่างไรนางจะทนได้อย่างไรที่จะส่งให้เจ้าน่องน้อยเข้าพระราชวังไป”“เพราะใต้เท้าซูไม่ต้องการเจ้าน่องน้อย ดังนั้นจึงสั่งให้เอ้อร์เหนียงไม่ให้ไปขอความช่วยเหลือจากคุณชายเหลียน เป็นเขาที่ไม่อยากได้เด็กคนนี้ ดังนั้นจึงตั้งใจให้องค์หญิงสูญเสียเจ้าน่องน้อยไป เขาคงไม่คิดที่จะเสียใจ!”ใบหน้าของอวี้เยี่ยนเต็มไปด้วยน้ำตา“องค์หญิง คนเช่นนี้มีมันคุ้มค่าพอที่จะฝากชีวิตไว้ด้วยหรือเพคะ?”เฉินเสียนนั่งอยู่บนเก้าอี้เป็นเวลานาน ร่างกายเริ่มรู้สึกเย็นตั้งแต่เท้าจนไปถึงศรีษะมีคำพูดคำพูดหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในความคิดของเธอ——ที่แท้ ซูเจ๋อก็ไม่เคยต้องการเด็กคนนี้เลยเธอเกือบจะเชื่อแน่ชัดอยู่แล้วว่าซูเจ๋อนั้นเป็นพ่อแท้ๆของเด็กคนนี้ แต่เมื่อพบกับข้อนี้ฟังแล้วมันดูน่าตลกสิ้นดีเฉินเสียนพูดเบาๆกับอวี้เยี่ยนด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า “อวี้เยี่ยน เจ้ากำลังล้อข้าเล่นใช่หรือไม่?”83
อวี้เยี่ยนพูด “ถ้าบ่าวพูดความเท็จแม้แต่ครึ่งประโยคเดียว ขอให้บ่าวโ
