มเฉินเสียนว่า“องค์หญิงยังจำคุณชายเหลียนได้หรือไม่เพคะ?”81
“เหลียนชิงโจว ข้าจะไปลืมได้อย่างไร”เพียงแต่ตั้งแต่เฉินเสียนกลับมาเมืองหลวงก็ไม่เคยได้พบเขาอีก ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน นานแล้วที่ไม่ได้ยินข่าวคร่าวของเขาเลยอวี้เยี่ยนพูด “บ่าวจำได้เป็นอย่างดี ตอนที่องค์หญิงออกจากเมืองหลวงได้กำชับไว้ว่า ถ้าเกิดมีคนจากพระราชวังมาก็ให้บ่าวกับเอ้อร์เหนียงพาเจ้าน่องน้อยไปให้คุณชายเหลียนช่วย”“คุณชายเหลียนเป็นคนดี เขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยอย่างแน่นอน แล้วเวลานั้นเขาก็ยังไม่ได้ออกจากเมืองหลวง คุณชายเหลียนออกจากเมืองหลวงหลังจากที่เจ้าน่องน้อยเข้าพระราชวังไปแล้ว”อวี้เยี่ยนพูดอย่างไม่หยุด“ก่อนหน้านั้น พ่อบ้านในจวนได้ส่งคนไปคอยเฝั้าอยู่ในพระราชวัง ถ้าเกิดทางพระราชวังจะส่งคนมา ก็สามารถรู้ได้ก่อน เช่นนั้นก็สามารถปกปั้องเจ้าน่องน้อยไม่ต้องจากไปได้ก่อนเพคะ”“องค์หญิงและแม่ทัพต่างก็ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ถ้าเกิดเจ้าน่องน้อยถูกให้เข้าพระราชวัง บ่าวก็ไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ในพระราชวังได้อย่างไร พวกหม่อมฉันก็พร้อมที่จะไป…… แต่เอ้อร์เหนียงเธอ……”เฉินเสียนจับไปที่เก้าอี้ ปลายนิ้วรู้สึกได้ถึงความเย็นเธอไม่เคยได้ยินอวี้เยี่ยนหรือแม่นมซุยพูดถึงเรื่องพวกนี้อย่างละเอียดมาก่อนเฉินเสียนถาม“แต่ว่าเอ้อร์เหนียงทำไม?”อวี้เยี่ยนพูด “เอ้อร์เหนียงตั้งใจที่จะยืดเวลาเอาไว้ ยืดเวลาจนคนในพระราชวังมาถึง พวกหม่อมฉันจึงไม่ได้ไปกันหมด ได้แต่เพ
