ิงเกลียดเขามาโดยตลอด เพราะเขาละทิ้งจักรพรรดิองค์ก่อน แล้วมาพึ่งมากับราชสำนักใหม่ ถ้าเกิดองค์หญิงสามารถละทิ้งเรื่องราวของราชวงค์ก่อนหน้าได้ ก็ไม่เป็นไรเพคะ บ่าวก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ขอเพียงองค์หญิงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็พอเพคะ”เรื่องนี้มันไม่ใช่ความลับตั้งนานแล้ว ตอนนี้เฉินเสียนกับเฉินเสียนคนเก่านั้นไม่เหมือนกัน เฉินเสียนคนก่อนนั้นสูญเสียตัวเองอยู่ในการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงของพระราชวัง ดังนั้นจึงไม่สามารถมองเหตุการณ์ต่างๆได้อย่างชัดเจนแต่ตอนนี้เฉินเสียนคิดได้ว่า เมื่อราชวงค์เก่ามีแนวโน้มที่จะสูญสิ้น ถ้าซูเจ๋อไม่ทำเช่นนั้น ขุนนางคนสำคัญของราชสำนักก็ไม่มีทางจะปกปั้องไว้ได้ แล้วเขาก็ไม่มีทางที่จะปกปั้องเฉินเสียนไว้ได้แต่เรื่องพวกนั้น เป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับเฉินเสียนคนก่อน แม้ว่าซูเจ๋อจะทำผิดไปแล้ว แต่สำหรับเธอในตอนนี้มันได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน เธอไม่ได้สนใจอยู่แล้วเธอไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องเรื่องราวได้อดีตเหล่านั้นเฉินเสียนพูดเบาๆว่า “เรื่องที่เจ้าพูดมาพวกนั้นข้ารู้เรื่องหมดแล้ว”อวี้เยี่ยนพูด“เพียงแค่องค์หญิงปล่อยวาง บ่าวก็ไม่มีอคติอะไรกับใต้เท้าซูอย่างแน่นอน ในเมื่อใต้เท้าซูคืออาจารย์ของอค์หญิง แล้วองค์หญิงก็ยึดมั่นที่จะรักเขา”อวี้เยี่ยนพูดต่อด้วยน้ำเสียงแข็งว่า“ตั้งแต่ที่องค์หญิงกลับมาจากชายแดน บ่าวก็เริ่มที่จะขัดขวาง ไม่ใช่เพื่อสิ่งใดแต่เพราะเพื่อเจ้าน่องน้อย”เธอน้ำตาคลอแล้วหันไปถา
