บสุขและสบายใจ57
องค์ชายหกยกจากสุราไปเคารพท่านอ๋องก่อน เขาพูดขึ้นว่า : “ท่านอ๋องราชทูตแห่งอาณาจักรเปั่ยเซี่ย ท่านอ๋องก็คงรู้ดี นักฆ่าที่องค์หญิงจิ้งเสียนเจอเมื่อคราวก่อน ไม่ได้เกี่ยวข้องกับอาณาจักรเย่เหลียงของเราจริงๆ”ท่านอ๋องแห่งอาณาจักรเปั่ยเซี่ยยิ้มขึ้นบางเบา รับจอกสุรามา พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “องค์ชายหกใจกล้าไม่ใช่น้อย”เมื่อดนตรีจบลง องค์ชายหกตบมือและชมก่อนเป็นคนแรก เขาพูดขึ้นว่า : “ในเมืองหลวงแห่งอาณาจักรต้าฉู่นี้แตกต่างกันจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นการร้องรำทำเพลงล้วนจัดแจงออกมาได้เป็นอย่างดี อาหารอันโอชะ สุรารสดีและอาหารรสเลิศพลอยทำให้ผู้คนจดจำไม่รู้ลืม เมื่อเทียบกับความอดอยากปากแห้งของเหมันตฤดูในอาณาจักรต้าฉู่แล้ว ราษฎรที่พากันอดตายหรือไม่ก็หนาวตายกันนับไม่ถ้วน ที่ราวกับนรกก็ไม่ปาน ที่นี่ตึงถือเป็นสวรรค์บนดินเลยก็ว่าได้”องค์ชายหกพูดพลางถอนหายใจว่า : “กระหม่อมเดินทางจากทางตอนใต้ของอาณาจักรต้าฉู่ ทั้งได้เห็นและได้ยิน ตลอดเส้นทางกระหม่อมได้พบเจอกับผู้คนที่อดตายและหนาวตายกันนับไม่ถ้วน มันช่างหดหู่และน่าสังเวชใจยิ่งนัก”เฉินเสียนพยายามส่งสัญญาณให้เขาเงียบปาก เด็กคนนี้นี่ ตั้งใจจะมาสร้างความเกลียดชังโดยแท้พอดีกับขุนนางท่านหนึ่งที่ลุกขึ้นมาโต้เถียงกับองค์ชายหก ทั้งคู่เถียงกันอย่างดุเดือดไม่ยอมลดละ จนใบหน้านั้นแดงก่ำไปหมดความสนใจจดจ่อของเหล่าเสนาบดีและเหล่าขุนนาง รวมไปถึงองค์จักรพรรดิเพ่งเล็งไ
