กัน44
องค์จักรพรรดินีทรงคำนึงถึงจุดนี้ จึงได้ทรงรับสั่งให้คนนำผ้าขนแกะผืนสุดท้ายที่เล็กที่สุดและไม่มีคนเอา และหีบไหมพรมขนสัตว์สีดำส่งมายังพระตำหนักไท่เหอตอนที่ส่งมา ได้ใช้หีบใบใหญ่ที่ใช้บรรจุผ้าขนแกะในการยกมา เพื่อแสดงให้เห็นว่าองค์จักรพรรดิทรงให้ความสำคัญต่อเฉินเสียน เพราะถึงยังไงฝาหีบก็ถูกปิดอยู่มองไม่เห็นสิ่งของภายในอยู่แล้วและเครื่องบรรณาการครั้งนี้จากอาณาจักรเย่เหลียงก็คือเหล้าสับปะรดพื้นเมืองอย่างแน่นอน เหล้าสับปะรดนี้เฉินเสียนไม่ได้เชยชิมตามระเบียบ เพราะฉะนั้นจึงไม่ได้แบ่งมาที่พระตำหนักไท่เหอเลยแม้แต่หยดเดียวหีบใบใหญ่ส่งมาถึงพระตำหนักไท่เหอ และถูกวางไว้ในหอนอนของเฉินเสียนเฉินเสียนเปิดมันออกมาดู หยิบผ้าขนแกะออกมากางบนพื้น ให้เจ้าน่องน้อยที่สวมถุงเท้าอยู่ลองเหยียบเล่นถึงแม้ว่าผ้าขนแกะนั้นจะผืนเล็ก แต่ขนาดเหมาะกับเจ้าน่องน้อยพอดีที่เหลือก็เป็นไหมพรมขนสัตว์ที่ขดเป็นม้วนๆ เฉินเสียนหยิบไหมพรมขนสัตว์ขึ้นมาหนึ่งม้วน แล้วสัมผัสด้วยฝั่ามือเบาๆอวี้เยี่ยนพูดขึ้นด้วยความฉุนเฉียวว่า : “อาณาจักรเปั่ยเซี่ยส่งเครื่องบรรณาการมาเพราะเห็นแก่ฐานะขององค์หญิงแท้ๆ ถึงได้ใจกว้างขนาดนี้ คนพวกนั้นก็เหลือเกินจริงๆ ไม่รู้จักเกรงใจบ้าง อันดีๆ ถูกเลือกไปจนหมด ที่เหลือไว้ก็เป็นของที่ทุกคนไม่เอาแล้วทั้งนั้น”เฉินเสียนยิ้มขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “นั่นมันก็แค่ผ้าขนแกะ ของดีที่แท้จริงก็คือของเหล่านี้
