ต่างหาก ถ้าใช้ไหมพรมขนสัตว์เหล่านี้นำมาถักทอเป็นเสื้อผ้าแล้วล่ะก็ ทั้งนุ่มและสัมผัสดีกว่าผ้าขนแกะเหล่านั้นเป็นไหนๆ”45
อวี้เยี่ยนเบิกตากว้างอิงตัวอยู่บนหีบใหญ่ จ้องมองไหมพรมสีดำสนิทเหล่านั้นพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “แต่หม่อมฉันไม่เคยเห็นใครใช้ไหมที่หยาบขนาดนี้มาถักทอเสื้อผ้าเลยเพคะ ตามแบบพื้นบ้านก็ไม่มีเช่นกัน เกรงว่าแม้แต่กองพระภูษาก็ทำออกมาไม่ได้น่ะสิเพคะ”เฉินเสียนพูดขึ้นว่า : “อุปกรณ์และวัตถุครบครันขนาดนี้ เราก็แค่ต้องค่อยๆศึกษาค้นคว้าเอา”เฉินเสียนยังจำได้ตอนที่ยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย ไหมพรมขนสัตว์ชนิดนี้เป็นที่นิยมเป็นอย่างมากในหมู่คณะนักศึกษาที่เรียนอยู่ในห้องเดียวกัน เวลานั้นทุกคนนิยมใช้ไหมพรมถักเป็นผ้าพันคอเอง วิธีถักที่แตกต่างก็ได้มาซึ่งลายที่แตกต่างกันออกไปเยอะแยะมากมายเฉินเสียนเองก็บังเอิญฝึกถักไหมพรมด้วย เพียงแต่ไม่รู้ว่ายังจำวิธีการถักไหมพรมได้อยู่หรือเปล่าอวี้เยี่ยนขมวดคิ้วพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “แต่นี่มันเป็นสีดำหมดเลย หากถักทอเป็นเสื้อผ้าแล้ว องค์หญิงจะสวมใส่ยังไงกันเพคะ”เจ้าสีดำเอ๋ย เฉินเสียนจ้องมองขดม้วนเส้นไหมพรมสีดำที่อ่อนนุ่มด้วยแววตาที่อ่อนโยนใต้หล้านี้ มักมีคนผู้หนึ่งที่เหมาะกับสีดำสนิทเป็นที่สุดเฉินเสียนให้อวี้เยี่ยนนำหีบไปเก็บให้เรียบร้อย จากนั้นก็เปลี่ยนชุดและแต่งหน้าเตรียมตัวเพื่อไปงานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้เข้าสู่เวลาพลบค่ำ โคมไฟทรงหกเหลี่ยมที่แขวนเต็มอุทยานอวี้
