“สมเด็จพระราชชนนีเพคะ องค์ชายห้าเป็นถึงขนาดนั้น นางสารเลวผู้นี้ยังมาใส่ร้ายปั้ายสีหม่อมฉันสมเด็จพระราชชนนีทรงทวงความยุติธรรมให้หม่อมฉันด้วยเพคะ!”สมเด็จพระราชชนนีทรงพิโรธอย่างหนัก ทรงเอ่ยกับเฉินเสียนอย่างฉุนจัดว่า“ลูกชายของเจ้ามีอะไรดีจึงกล้ามาเทียบชั้นกับองค์ชาย! ถึงองค์ชายห้าจะเป็นคนผลักลูกชายของเจ้าตกลงไปในทะเลสาบ นั่นมันก็เรื่องของเขา! เฉินเสียน เจ้าช่างบังอาจนัก คิดว่าองค์จักรพรรดิจะไม่กล้าฆ้าเจ้าจริงๆ งั้นรึ!”เฉินเสียนถลันไปที่ฝังตรงข้ามและตะโกนลั่น “ถ้ามีฝีมือนักก็มาสิ!”สะพานไม้เพียงแห่งเดียวที่จะนำไปสู่พระตำหนักไท่เหอถูกทำลายแล้ว สมเด็จพระราชชนนีกับพระสนมฉีจะผ่านไปได้อย่างไร ทั้งสองทำได้แต่เพียงจ้องมองไปยังฝังตรงข้ามเท่านั้นเฉินเสียนยกขวานขึ้นมาและหันหลังกลับไปที่พระตำหนักไท่เหอเหล่านางกำนัลและขันทีที่พระตำหนักไท่เหอเห็นดังนั้นต่างก็รู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก รู้สึกได้รางๆ ว่าสิ่งต่างๆ จะยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆแต่เฉินเสียนกลับไม่กังวลเลยแม้แต่น้อยและไม่ได้เห็นว่านี่เป็นเรื่องใหญ่หลังจากก่อเรื่องจนใหญ่โตแล้วก็ทำได้แค่ต้องพูดออกไปให้ชัดๆ แบบนี้ยังดีกว่าต้องตายอย่างค้างคาใจ31
สมเด็จพระราชชนนีทรงโกรธเคืองฝั่ายตรงข้ามเป็นอย่างยิ่ง วันนี้พระนางจะปล่อยไว้แบบนี้อีกไม่ได้ ด้วยเหตุนี้จึงรับสั่งให้องครักษ์หลวงซึ่งมีทักษะการต่อสู้ดีเยี่ยมมาทันที พระองค์จะต้องจับจิ้งเสียนและลูกมาลงโทษต่อหน้าพระ
