องค์จักรพรรดิไม่เคยพบเห็นเด็กอายุหนึ่งขวบสองขวบที่ทำเรื่องช่างน่าปวดหัวเช่นนี้มาก่อน ขนาดสถานที่อันเป็นฝันร้ายสำหรับเด็กคนอื่น ๆ อย่างพระตำหนักไท่เหอ ยังทำให้เจ้าน่องน้อยเล่นได้อย่างราบรื่นสนุกสนานหากปล่อยไว้อย่างนี้ต่อไป เกรงว่าจระเข้เหล่านั้นคงฟังคำพูดของเขาทั้งหมดองค์จักรพรรดิยังคิดอีกว่า หากไม่สั่งสอนควบคุมความประพฤติเจ้าน่องน้อยต่อไปเมื่อโตขึ้นจะขนาดไหน? แน่นอนว่า เขาจะสามารถเติบโตขึ้นได้อย่างราบรื่นไหมนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้ไม่สามารถปล่อยให้เขาเป็นอิสระและทำตามอำเภอใจได้ต่อไปแล้วองค์จักรพรรดินึกวิธีที่จะจัดการได้สองวิธี ฆ่าจระเข้ที่พระตำหนักไท่เหอทิ้งทั้งหมด หรือส่งเจ้าน่องน้อยไปเข้าเรียนที่โรงเรียนไท่เพื่อฝึกระเบียบวินัยตอนแรกที่เลี้ยงจระเข้เหล่านี้ไว้องค์จักรพรรดิก็ลำบากเหลือ หากจะต้องฆ่าทั้งหมดก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย อีกทั้งหากยังเลี้ยงพวกมันต่อ ก็ยังมีประโยชน์เหมือนคราวที่มีนักฆ่าลอบเข้ามาเมื่อเฮ่อฟังไม่ได้อยู่รับใช้เคียงข้างองค์จักรพรรดิ แต่ก็ยังมีเฮ่อโยวอยู่รับใช้ข้างกายหลังจากที่เฮ่อโยววางยาพิษเพื่อจะทำร้ายเฉินเสียนคราวก่อน องค์จักรพรรดิก็ไม่ได้สงสัยในตัวเขาอีกเลย343
เมื่อพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ องค์จักรพรรดิมักจะตรัสถามผู้คนรอบตัว และตั้งใจเงยหน้าขึ้นมองไปยังเฮ่อโยวเฮ่อโยวก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “จระเข้ที่พระตำหนักไท่เหอและบริเวณโดยรอบทะเลสาบ ทำให้สถานที่อย่างพ
