่มารับเจ้าน่องน้อยกลับจากโรงเรียน เมื่อกลับไปถึงพระตำหนักไท่เหอ โดยปกติจะมีนางกำนัลมาคอยตรวจสอบภายในกระเปั๋าของเจ้าน่องน้อยนางกำนัลตรวจค้นตัวของเขา เขาก็ยินยอมให้ตรวจค้นโดยดีหลังจากกลับมาถึงพระตำหนักไท่เหอ เฉินเสียนก็นำกระเปั๋าของเขาส่งไปให้แม่นมซุยหรืออวี้เยี่ยน และจูงมือเขากลับเข้าห้องไปเฉินเสียนถาม “วันนี้เขาสอนอะไรลูกบ้าง?”“สอนให้รู้จักตัวอักษร”“อืม แล้วเขายังพูดอะไรกับลูกอีกไหม?” เฉินเสียนตั้งใจถามอย่างไม่คิดอะไรเจ้าน่องน้อยกล่าวว่า “เขาถาม แม่ของเจ้าสอนอะไรเจ้าบ้าง”“แล้วเจ้าตอบเขาไปว่าอย่างไร?”“ข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่า”เฉินเสียนใบหน้าบูดบึ้ง “แม่สอนให้เจ้าข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่าตั้งแต่เมื่อไหร่?”348
“ตกจระเข้”เปลือกตาของเฉินเสียนกระตุก “เจ้าไม่พูดสิ่งดี ๆ เลยหรือ? เช่นแม่สอนเจ้าหัดเดินหัดพูด ทำให้เจ้าดูสะอาดและเรียบร้อยแบบนี้ ทำไมเจ้าไม่พูดล่ะ?”เจ้าน่องน้อยตอบอย่างตกใจ “ไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้น”เฉินเสียนถอนหายใจ และกล่าวด้วยน้ำเสียงซึมเศร้า “อย่างไรเสียแม่ก็เพิ่งจะเป็นแม่คนครั้งแรก ไม่มีประสบการณ์ ช่างมันเถอะ แต่คราวหน้าจำไว้นะลูกต้องพูดถึงแต่สิ่งดีดี”
349
