นมือ เปรียบเสมือนวิวทิวทัศน์ภายในโรงเรียนไท่นี่คือเรื่องจริงซูเจ๋อยกมือขึ้นและเหลือบมองดูเจ้าน่องน้อยเป็นครั้งคราว และมีความรู้สึกอย่างหนึ่งที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้ในตอนนี้เจ้าน่องน้อยก็เริ่มรู้จักปรับตัว รู้ว่าฟันน้ำนมของเขายังขึ้นมาได้ไม่เต็มที่ บ่อยครั้งที่มักจะน้ำลายย้อย เขาจึงบีบแขนเสื้อขึ้นและเช็ดน้ำลายจากมุมปากของเขาแม้ว่าพฤติกรรมนี้จะนุ่มนวลและอ่อนโยน แต่ก็มีความสงบตามธรรมชาติที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างในการกระทำในขณะที่นักเรียนคนอื่น ๆ กำลังทบทวนการบ้านของพวกเขา ซูเจ๋อเดินไปที่เจ้าน่องน้อย และเริ่มสอนให้เขาอ่าน โดยเริ่มจากพื้นฐานที่สุดคำพูดที่ออกมาจากปากของซูเจ๋อ ทุกคำเรียบง่ายและฟังดูอ่อนโยนซูเจ๋อสอนให้เจ้าน่องน้อยจับพู่กัน มือที่และใหญ่เรียวยาวสีขาวอยู่บนมือเล็ก ๆของเจ้าน่องน้อย ค่อย ๆ วาดที่ละเส้น องค์หญิงและองค์ชายต่างพากันอ่านหนังสือ เขาพูดกับเจ้าน่องน้อยเบา ๆ “แม่ของเจ้า สบายดีไหม?”เจ้าน่องน้อยตอบอย่างคล่องแคล่ว “แม่สบายดี”ซูเจ๋อกล่าวอย่างนุ่มนวล “แล้วแม่ของเจ้าสอนอะไรเจ้าบ้าง?”เจ้าน่องน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “ข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่า”ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้น347
เจ้าน่องน้อยกล่าวอีกว่า “ตกปลา”“พระตำหนักไท่เหอมีปลาซะที่ไหนล่ะ”เจ้าน่องน้อยกล่าว “ไม่มีปลาธรรมดา แต่เป็นจระเข้”ซูเจ๋อหัวเราะชอบใจ และรู้ได้ทันที “แม่เจ้าสอนมาไม่มีผิด”หลังเลิกเรียน เสี่ยวเฮอมีหน้าที
