งเรียนไท่ องค์จักรพรรดิเสด็จไปดูอาการของเขาครั้งหนึ่ง เขาร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กทารก แถมยังถูกองค์จักรพรรดิดุว่าขี้ขลาดเหมือนหนู ไม่ได้ความพระสนมฉีรู้สึกแค้นเคือง โดยในใจคิดว่าลูกชายของเธอจะไม่กลัวเช่นนี้หากพระตำหนักไท่เหอไม่ได้ทำตัวเป็นปีศาจแต่มาวันนี้ ลูกชายของเธอไปโรงเรียนไม่ได้ แต่กลับทำให้เจ้าเด็กปั่าเถื่อนนั่นได้ไปเรียนที่โรงเรียนไท่พระสนมฉีต้องการให้องค์จักรพรรดิลงโทษเจ้าน่องน้อยอย่างรุนแรง แต่เหตุการณ์ในวันนี้ทุกคนต่างก็เห็นว่าจระเข้คลานออกมาเอง หากไม่ใช่เพราะเจ้าน่องน้อยปรากฏตัวทันเวลา และลากมันกลับไปด้วยความกล้าหาญ เกรงว่าองค์ชายห้าคงจะถูกจระเข้กัดกินไปแล้วหากมองอีกมุมหนึ่ง เจ้าน่องน้อยได้ช่วยชีวิตองค์ชายห้าเอาไว้แม้ว่าองค์จักรพรรดิจะโกรธ แต่ก็ไม่อาจลงโทษเจ้าน่องน้อยได้ตามอำเภอใจอีกทั้งอีกไม่กี่วันทูตจากเปั่ยเซี่ยก็จะเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว ในช่วงนี้เขาไม่ต้องการที่จะพูดเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับองค์หญิงจิ้งเสียนทุก ๆ วันเจ้าน่องน้อยจะสะพายกระเปั๋าใบเล็กไป และสะพายกลับมา ดูออกว่าเขามีความสุขในทุก ๆ วันในห้องเรียนมีโต๊ะและเก้าอี้ขนาดเล็กซึ่งจัดเตรียมไว้สำหรับเขาโดยเฉพาะเด็กคนอื่น ๆ มีอายุมากกว่าเขา และเขาอาจไม่เข้าใจบทเรียนที่อาจารย์สอนแต่ดวงตาของเขามองตามซูเจ๋อเสมอ แทบจะตามไปเกาะติดที่เขา346
เสี่ยวเฮอบอกว่า ชุดขุนนางที่บัณฑิตใส่ แขนเสื้อที่สะท้านกับสายลม ม้วนหนังสือที่อยู่ใ
