พื่อให้ซูเจ๋อสั่งสอนและให้ความกระจ่างในภูมิปัญญาของเขา หรือจะยอมให้องค์หญิงองค์ชายในวังทั้งหลายไม่มีความสงบสุขในการเรียนหลังจากขันทีประกาศราชโองการจบก็เดินออกไป เฉินเสียงยิ้มหัวเราะและมองไปยังเจ้าน่องน้อย และก้มไปข้าง ๆ หูของเขาพร้อมกับกระซิบว่า “ลูกแม่ พรุ่งนี้ไปโรงเรียนไท่ต้องเชื่อฟังหน่อยนะ ราชครูแก่ชรา พวกที่คำพูดเต็มไปด้วยวลีวรรณกรรมยังไงเจ้าก็ฟังไม่รู้เรื่อง เจ้าเฝั้าติดตามอาจารย์คนที่เด็กที่สุดหน้าตาดีที่สุดในโรงเรียนไท่ก็พอ เจ้าต้องเชื่อฟังเขา รู้ไหม?”เจ้าน่องน้อยพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ ใบหน้าเล็ก ๆ ดูเหมือนกำลังยิ้มอย่างมีความสุข และพูดออกมา “ข้ารู้แล้ว”เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้น และจับไปที่คาง จ้องมองไปที่เจ้าน่องน้อยและพึมพำ “นี่ขนาดไม่ได้เป็นพ่อลูกกัน ทำไมข้าถึงรู้สึกแบบนั้นขึ้นมา…”เฉินเสียนคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่ใช่พ่อแท้ ๆ แต่ก็ทำให้มีพ่อและลูก ต่อไปพ่อเลี้ยงและลูกเลี้ยงอาจจะเข้ากันได้ดีในอนาคตวันต่อมาเฉินเสียนจัดเตรียมชุดให้เจ้าน่องน้อยอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย และให้เสี่ยวเฮอไปส่งที่โรงเรียนไท่พระตำหนักไท่เหอในวันที่ไม่มีเจ้าน่องน้อยนั่งเล่นกับจระเข้ทั้งวันในที่สุดก็สงบลง แม้แต่จระเข้ที่นอนอยู่ข้างน้ำก็ยังรู้สึกเบื่อหน่าย ทุกตัวต่างก็แหวกว่ายแยกย้ายกันไป345
แต่องค์ชายห้าที่กลัวมากจนไม่กล้าออกจากห้องนอนหลายวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะเดินผ่านถนนเส้นนี้เพื่อไปโร
