รที่พอจะบรรเทาความเบื่อหน่ายได้อีกบ้าง”แม่นมซุยเข้าใจความหมายที่เฉินเสียนพูดออกมา และกล่าวว่า “ที่นี่ไม่มีอะไรให้ทำจริง ๆ บ่าวจะไปหยิบเนื้อสดมา เพียงแค่อย่าให้จระเข้ขึ้นมาบนพื้นดิน ก็น่าจะไม่มีอะไรเพคะ”อวี้เยี่ยนกระทืบเท้าและกล่าว “เอ้อร์เหนียง ทำไมท่านถึงตามใจให้องค์หญิงทำเรื่องที่อันตรายเช่นนี้!”แม่นมซุยละเอียดอ่อนใส่ใจ สับเนื้อและกระดูกให้ละเอียดก่อนที่เอาออกมาเพื่อปั้องกันการที่เจ้าน่องน้อยยกไม่ขึ้นเจ้าน่องน้อยกำลังเฝั้ารอคอย เมื่อเห็นว่าแม่นมซุยเดินกลับออกมา แววตาน้อยๆ ก็จับจ้องไปที่เนื้อสีแดง ๆ ขาว ๆ ในมือของแม่นมซุยอย่างจดจ่อ แม่นมซุยวางเนื้อสดไว้ข้าง ๆ เจ้าน่องน้อยยื่นมือออกมาหยิบกำเล็ก ๆ หลายชิ้นจระเข้ในน้ำที่กำลังหิวโหยน้ำลายหก ต่างพากันมาเฝั้ารออย่างเนืองแน่นที่ด้านหน้าของเจ้าน่องน้อยขณะที่โรยเนื้อสดลงไป จระเข้ต่างก็แย่งชิงกันอย่างน่าตกใจจระเข้เหล่านี้มีความปรารถนาอันยาวนาน และมันก็ไม่ไร้ประโยชน์ที่พวกมันถูกเจ้าหมีน้อยคนนี้แกล้งเล่นทุกวัน และตอนนี้ก็ได้ลิ้มรสเนื้อสดเสียทีครั้งแรกจะรู้สึกแปลก แต่พอครั้งที่สองก็จะเกิดความคุ้นเคย เจ้าน่องน้อยมาให้อาหารจระเข้กินทุกวัน ถึงแม้ว่าไม่สามารถทำให้พวกมันอิ่มได้ แต่ก็ยังดีกว่าแต่ก่อนที่ต้องหิวโทรม325
อีกทั้งจระเข้พวกนี้สามารถอดทนกับความหิวได้เป็นอย่างดี เหตุที่ทำให้พวกมันดุร้าย ก็เป็นเพราะความตะกละของพวกมันหลังจากกำจัดความตะกละของพว
